In de laatste afleveringen van de documentaire Lil Kleine: Geen Rem doet Jorik Scholten een opvallende uitspraak. Hij vertelt dat zijn zoontje Lío hem niet herkent. Volgens hem weet zijn kind niet wie hij is.
Die woorden komen hard aan. In de serie is te zien hoe emotioneel hij wordt. Wanneer hem wordt gevraagd hoe het met Lío gaat, zegt hij dat hij vaak doet alsof alles goed is.
Hij vertelt dat hij mensen meestal zegt dat hij zijn zoon elke dag ziet. Maar dat is volgens hem niet de waarheid. Met tranen in zijn ogen zegt hij dat Lío hem niet herkent.
Ook vertelt hij dat het pijn doet dat zijn zoon niet naar hem toeloopt. Zeker nu zijn ex-partner een nieuwe vriend heeft. Hij zegt dat Lío eerder naar die man gaat dan naar hem.
Dat beeld raakt hem zichtbaar. Hij noemt het moeilijk om dat hardop te zeggen. Tegelijk laat hij weten dat hij veel aan zijn zoon denkt en vaak over hem droomt.
Jaimie reageert op zijn uitspraken
Omdat in de documentaire vooral het verhaal van Jorik wordt verteld, vroeg Shownieuws ook om een reactie van Jaimie Vaes. Zij is de moeder van Lío en herkent zich niet in het beeld dat wordt geschetst.
Volgens Jaimie ontstaat er een verkeerd beeld door de documentaire. Ze zegt dat mensen denken dat zij haar zoon bij zijn vader weghoudt. Dat klopt volgens haar absoluut niet.
Ze reageert duidelijk op de uitspraak dat Lío zijn vader niet zou herkennen. In haar ogen ligt de reden daarvoor niet bij haar. Ze vindt dat Jorik zelf verantwoordelijkheid moet nemen.
Jaimie zegt dat er geen sprake is van tegenwerking. De deur staat volgens haar altijd open. Als Jorik zijn zoon wil zien, kan hij contact opnemen.
Ze benadrukt dat hij zelfs op de verjaardag van Lío geen contact heeft gezocht. Dat vindt ze pijnlijk. Volgens haar zegt dat veel over de situatie.
Verantwoordelijkheid volgens Jaimie
Jaimie vindt dat het niet eerlijk is om de situatie bij haar neer te leggen. In de documentaire lijkt het volgens haar alsof zij de oorzaak is van de afstand. Dat steekt.
Ze zegt dat een kind gebaat is bij regelmaat. Eén keer in de zoveel tijd opduiken is volgens haar niet genoeg. Ze vindt dat het niet kan dat een vader eens in de twee jaar langskomt en daarna weer verdwijnt.
Volgens haar begrijpt een jong kind daar niets van. Dat zorgt alleen voor verwarring. Zij wil dat Lío duidelijkheid en stabiliteit ervaart.
Ze reageert ook op de suggestie dat haar nieuwe relatie een rol speelt. Volgens haar is dat geen excuus. Ze vindt dat de band tussen vader en zoon niet afhankelijk mag zijn van haar privéleven.
In haar ogen ligt de verantwoordelijkheid volledig bij Jorik zelf. Als hij structureel contact zoekt, dan kan er volgens haar gewoon een band ontstaan.
Het verschil in beleving
Wat opvalt, is dat beide ouders de situatie anders beleven. Jorik spreekt over gemis en verdriet. Hij laat zien dat hij worstelt met het idee dat zijn zoon hem niet herkent.
Hij zegt dat hij hoopt op een telefoontje waarin hij hoort dat Lío zijn eerste woordje heeft gezegd. Hij verlangt naar betrokkenheid. Dat gevoel komt duidelijk naar voren.
Jaimie kijkt er anders naar. Zij zegt dat betrokkenheid begint bij actie. Niet bij woorden, maar bij aanwezigheid.
Volgens haar wordt er in de documentaire een mooi verhaal gemaakt. Ze vindt dat de kern niet wordt benoemd. In haar ogen draait het om verantwoordelijkheid nemen.
Ze benadrukt dat ze hem niet tegenhoudt. Als hij wil bellen of afspreken, kan dat volgens haar altijd. Maar dat gebeurt niet of nauwelijks.
De impact op hun zoon
In het hele verhaal staat Lío centraal. Hij is nog jong en groeit op in een situatie met veel aandacht van buitenaf. Dat maakt het extra gevoelig.
Voor een kind is duidelijkheid belangrijk. Regelmatig contact met beide ouders kan bijdragen aan een veilige basis. Dat vraagt inzet van beide kanten.
Jaimie maakt duidelijk dat zij openstaat voor contact. Ze wil geen strijd voeren via de media. Maar ze wil wel dat het beeld klopt.
De documentaire laat vooral de emotie van Jorik zien. Zijn pijn is zichtbaar. Toch zegt Jaimie dat emotie alleen niet genoeg is.
Volgens haar moet er actie volgen. Alleen dan kan er een echte band ontstaan tussen vader en zoon. Dat is volgens haar waar het om draait.
De situatie blijft ingewikkeld. Twee ouders met ieder hun eigen verhaal. Maar uiteindelijk gaat het om één ding: wat het beste is voor Lío.
Of er verandering komt, zal de tijd moeten uitwijzen. Wat nu duidelijk is, is dat Jaimie zich niet herkent in het beeld dat wordt geschetst. Zij vindt dat de verantwoordelijkheid bij Jorik ligt.
Het onderwerp raakt veel mensen, juist omdat het om een kind gaat. Hopelijk vinden beide ouders een manier om samen tot een oplossing te komen. Voor hun zoon is dat het belangrijkste.
Bron: Shownieuws
