Koning Willem-Alexander, koningin Máxima en prinses Amalia waren gisteren aanwezig bij een bijzonder afscheid in Den Haag. Ze kwamen naar de Raad van State voor het vertrek van Thom de Graaf. Hij nam afscheid als vicevoorzitter van de Raad van State. Toch ging het na afloop niet alleen over dat officiële moment.
Volgens aanwezige royaltyverslaggevers viel vooral de houding van de koning op. Willem-Alexander zou namelijk niet bepaald vrolijk hebben gereageerd op vragen. Dat zorgde meteen voor gespeculeer. Was hij moe, had hij geen zin in vragen of zat de verloren wedstrijd van Oranje hem nog dwars?
De koning arriveerde rond half elf in de ochtend bij het gebouw van de Raad van State. Hij deed dat samen met koningin Máxima en prinses Amalia. Voor de pers waren er twee korte fotomomenten. Eerst poseerden ze buiten op de stoep. Daarna volgde nog een kort moment op de trap.
Daarna verdween het gezelschap naar binnen. Het vervolg van het afscheid vond achter gesloten deuren plaats. Voor de aanwezige pers bleef er daardoor weinig ruimte over voor vragen. Toch probeerden enkele verslaggevers de koning iets te ontlokken over Oranje. Daar kwam alleen opvallend weinig uit.
Hoog bezoek in Den Haag
Het afscheid van Thom de Graaf was een officiële gelegenheid. De Raad van State speelt een belangrijke rol in Nederland. Het orgaan adviseert de regering en beoordeelt wetsvoorstellen. De koning is formeel voorzitter van de Raad van State. Daarom is zijn aanwezigheid bij zo’n afscheid niet vreemd.
Toch is de dagelijkse leiding niet in handen van de koning. Die taak ligt bij de vicevoorzitter. Thom de Graaf vervulde die functie jarenlang. Zijn vertrek was daarom een belangrijk moment binnen de Haagse bestuurswereld. Het was dus geen luchtig uitje, maar een serieuze bijeenkomst.
De komst van Willem-Alexander, Máxima en Amalia maakte het afscheid extra bijzonder. Vooral de aanwezigheid van Amalia trok aandacht. De prinses van Oranje wordt steeds vaker betrokken bij officiële momenten. Daarmee groeit ze stap voor stap in haar toekomstige rol.
Voor fotografen was het bezoek interessant. De royals verschenen samen voor de camera’s. Zulke momenten leveren vaak nette, formele beelden op. Maar achter die nette buitenkant viel volgens royaltykenners iets anders op. De koning zou namelijk niet bepaald ontspannen hebben gereageerd.
Een kort nachtje voor de koning
Volgens royaltyverslaggever Janine was het bezoek al vroeg op de ochtend. Dat maakte de situatie extra opvallend. De avond ervoor had Oranje gespeeld. Omdat Willem-Alexander bekendstaat als groot sportliefhebber, gingen veel mensen ervan uit dat hij had gekeken.
Als dat inderdaad zo was, had de koning waarschijnlijk een korte nacht achter de rug. Zeker als de wedstrijd laat eindigde of teleurstellend verliep. Volgens Janine was dat precies waarom de pers benieuwd was naar zijn reactie. Veel Nederlanders zaten met hetzelfde gevoel na de wedstrijd.
Daarom wilden de verslaggevers graag weten hoe de koning het had beleefd. Een korte reactie was genoeg geweest. Een opmerking over het spel, de teleurstelling of de steun aan het team had al nieuws opgeleverd. Maar de koning gaf bijna niets prijs.
Janine vertelde dat ze het bij aankomst probeerden. Later deden ze dat opnieuw bij vertrek. Toch bleef een duidelijke reactie uit. Dat maakte de situatie volgens haar alleen maar opvallender. Zeker omdat Willem-Alexander normaal gesproken wel iets kan zeggen over sport.
Vragen over Oranje blijven onbeantwoord
De koning heeft vaker laten merken dat hij sport belangrijk vindt. Hij is regelmatig aanwezig bij grote wedstrijden en sportevenementen. Ook bij Olympische Spelen is hij vaak betrokken. Daardoor verwachten verslaggevers soms een korte sportieve reactie van hem.
Juist daarom viel zijn stilte nu extra op. De vragen over Oranje kwamen niet zomaar uit de lucht vallen. Veel Nederlanders waren bezig met de wedstrijd en de teleurstelling. Een reactie van het staatshoofd had voor herkenning kunnen zorgen. Maar Willem-Alexander hield zijn kaken op elkaar.
Dat leidde tot verschillende interpretaties. Was hij gewoon moe? Had hij geen zin om een sportwedstrijd te bespreken tijdens een officiële gelegenheid? Of was hij echt geïrriteerd door het resultaat? Volgens sommige showkenners leek hij vooral chagrijnig.
Ook aan tafel bij Shownieuws werd de houding van de koning besproken. Eline de Ruig vroeg zich af of hij niet wist hoe hij moest reageren. Misschien wilde hij niets verkeerds zeggen. Een koning moet tenslotte altijd voorzichtig zijn met publieke uitspraken.
Chagrijnig of gewoon voorzichtig?
Story-hoofdredacteur Guido den Aantrekker maakte er een grap van. Hij vroeg zich af of de koning misschien een beetje doof wordt. Daarmee bedoelde hij natuurlijk dat Willem-Alexander de vragen misschien zogenaamd niet had gehoord. Janine geloofde daar echter weinig van.
Volgens haar had de koning de vragen wel degelijk meegekregen. Ze denkt dat hij gewoon geen zin had om te antwoorden. Ze zei zelfs dat hij waarschijnlijk wél iets had gezegd als Oranje had gewonnen. Dan was er vermoedelijk ruimte geweest voor een positieve opmerking.
Bij winst had hij volgens haar makkelijk kunnen zeggen dat het team fantastisch had gespeeld. Dat soort opmerkingen zijn veilig en vriendelijk. Maar bij verlies ligt het ingewikkelder. Dan moet je troosten, analyseren of teleurstelling tonen. Daar had de koning blijkbaar geen trek in.
Janine noemde het daarom een gevalletje Oost-Indisch doof zijn. Daarmee bedoelde ze dat iemand doet alsof hij iets niet hoort. Niet omdat hij het echt mist, maar omdat hij er niet op wil reageren. Volgens haar paste dat precies bij dit moment.
Troostende woorden voor Nederland
Toch vond Janine het jammer dat Willem-Alexander niets zei. Volgens haar had de koning best een paar woorden kunnen uitspreken. Zeker omdat hij niet zomaar een toeschouwer is. Hij is het staatshoofd en spreekt soms namens een groot deel van Nederland.
Na een sportieve teleurstelling kan een korte reactie veel doen. Denk aan woorden als: jammer, maar we blijven achter ze staan. Zo’n opmerking is niet politiek en ook niet riskant. Het geeft vooral erkenning aan wat veel mensen voelen.
Guido was het ermee eens dat de koning duidelijk niet vrolijk oogde. Volgens hem had Janine goed gezien dat Willem-Alexander chagrijnig overkwam. Dyantha Brooks merkte vervolgens op dat misschien heel Nederland wel een beetje chagrijnig was. Na een tegenvallende wedstrijd is dat geen gekke gedachte.
Janine sloot af met de opmerking dat de koning eigenlijk wat troostende woorden voor de natie had moeten spreken. Daarmee maakte ze duidelijk dat het niet om een groot statement hoefde te gaan. Een klein zinnetje was al genoeg geweest.
Officieel moment krijgt showbizzrandje
Eigenlijk draaide de ochtend om het afscheid van Thom de Graaf. Toch werd de stemming van de koning uiteindelijk een opvallend onderwerp. Dat gebeurt vaker bij koninklijke optredens. Eén blik, één stilte of één korte reactie kan al genoeg zijn voor discussie.
Voor Willem-Alexander is dat soms lastig. Hij moet op officiële momenten serieus en waardig blijven. Tegelijkertijd willen media graag een menselijke kant zien. Zeker als het over voetbal gaat, een onderwerp dat veel Nederlanders raakt.
De koning beweegt dus steeds tussen afstand en herkenbaarheid. Zegt hij te veel, dan wordt elke uitspraak uitvergroot. Zegt hij niets, dan wordt ook dat besproken. In dit geval koos hij duidelijk voor stilte. Maar die stilte werd juist weer nieuws.
Of hij echt boos was, blijft natuurlijk de vraag. Misschien was hij moe, misschien had hij haast of misschien vond hij de plek niet geschikt. Toch zagen de aanwezige verslaggevers vooral een koning die er weinig zin in had. En dat beeld bleef hangen.
Voor de camera’s stond er dus een koninklijk gezin bij een officieel afscheid. Maar naast de plechtigheid ging het vooral over een gemiste reactie op Oranje. Een korte sportvraag werd ineens een klein royaltymoment. En volgens de showkenners had de koning daar best iets meer mee mogen doen.
Bron: Mediacourant
