Sanne Vogel heeft na een lange en bewogen periode een keuze gemaakt die veel mensen zal verrassen. De actrice, schrijfster en documentairemaker denkt dat ze waarschijnlijk nooit meer op het toneel zal staan. Dat komt niet omdat ze geen liefde meer voelt voor haar vak. Die liefde is er nog steeds. Toch heeft ze ontdekt dat optreden haar veel meer kost dan veel mensen ooit hebben geweten.
Jarenlang had Sanne last van podiumangst. Dat is opvallend, omdat ze juist bekend werd als actrice en theatermaker. Toch laat haar verhaal zien dat een beroep soms anders voelt dan het eruitziet. Voor het publiek lijkt iemand zelfverzekerd op een podium te staan. Achter de schermen kan diezelfde persoon veel angst en spanning ervaren. Bij Sanne was dat lange tijd het geval.
In Libelle vertelt ze open over de keuze die ze nu maakt. Ze kiest voor rust en voor een leven dat beter bij haar past. Dat besluit komt na jaren waarin haar gezondheid centraal stond. Door een erfelijke aanleg voor borst- en eierstokkanker onderging ze meerdere preventieve operaties. Die periode dwong haar om goed naar haar lichaam en haar leven te kijken.
Sanne kiest voor rust
Sanne Vogel vertelt dat het voor haar beter is om niet meer op het toneel te staan. Ze zegt dat podiumangst niet handig lijkt wanneer je actrice bent. Toch is dat precies wat er bij haar speelde. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar volgens Sanne is haar carrière zo gegroeid. Ze begon niet omdat ze per se zelf wilde spelen.
Als jonge maker schreef en regisseerde ze al vroeg haar eigen stukken. Alleen waren er niet altijd acteurs beschikbaar om die stukken uit te voeren. Daarom ging ze het zelf doen. Van daaruit kwamen er nieuwe kansen op haar pad. Ze werd gevraagd voor allerlei producties. Zo rolde ze steeds verder een wereld in die haar ook veel spanning gaf.
Voor de buitenwereld leek het misschien logisch. Sanne stond op het podium, speelde rollen en verscheen bij premières. Toch voelde dat voor haar niet vanzelfsprekend. Ze vond optreden eng. Ook premières waren voor haar spannend. Terwijl anderen haar zagen als een succesvolle maker, vocht zij vanbinnen met angst.
Die angst kostte haar veel energie. Sanne noemt angst een emotie die je opvreet. Dat is een duidelijke manier om uit te leggen hoe zwaar het kan zijn. Angst blijft niet netjes op de achtergrond. Het kan je hoofd vullen, je lichaam aanspannen en je volledig uitputten. Zeker wanneer je er steeds opnieuw doorheen moet.
Daarom voelt haar keuze nu als een vorm van zelfbescherming. Ze stopt niet omdat ze opgeeft. Ze stopt omdat ze beter naar zichzelf luistert. Dat is een groot verschil. Soms betekent volwassen worden dat je durft te kiezen voor wat goed is, ook als anderen dat niet verwachten.
Podiumangst achter de schermen
Podiumangst wordt vaak onderschat. Veel mensen denken dat alleen beginners daar last van hebben. Maar ook ervaren acteurs, zangers en presentatoren kunnen ermee worstelen. Het verschil is dat zij vaak hebben geleerd om door te gaan. Daardoor ziet het publiek niet altijd wat er vanbinnen gebeurt.
Bij Sanne Vogel speelde die angst jarenlang mee. Toch bleef ze optreden en werken. Dat laat zien hoe sterk ze was, maar ook hoe lang ze haar eigen grenzen heeft genegeerd. Wanneer iemand steeds maar doorgaat, kan dat op den duur veel schade geven. Zeker als het lichaam al signalen afgeeft.
Voor een acteur is het extra ingewikkeld. Je werk speelt zich juist af voor publiek. Je moet jezelf laten zien, emoties tonen en beoordeeld worden. Dat kan prachtig zijn, maar ook heel kwetsbaar. Wanneer je daar angst bij voelt, wordt elke voorstelling een grote opgave. Dan kan plezier langzaam veranderen in spanning.
Sanne lijkt nu te erkennen dat theater haar niet meer geeft wat ze nodig heeft. Het kost haar te veel. Ze hoeft zichzelf niet langer te bewijzen op het podium. Haar talent zit namelijk niet alleen in acteren. Ze schrijft, regisseert en maakt documentaires. Er zijn dus genoeg manieren waarop ze verhalen kan blijven vertellen.
Dat maakt haar besluit ook minder zwart-wit. Ze verdwijnt niet uit de creatieve wereld. Ze kiest alleen een andere vorm. Een vorm waarin ze haar energie beter kan bewaken. Voor veel mensen kan dat herkenbaar zijn. Je kunt ergens goed in zijn, maar toch merken dat het niet gezond voor je is.
Gezondheid veranderde alles
De afgelopen jaren waren zwaar voor Sanne. Haar gezondheid speelde een grote rol in haar leven. Door een erfelijke aanleg voor borst- en eierstokkanker moest ze moeilijke keuzes maken. Ze koos voor meerdere preventieve operaties. Dat zijn ingrijpende beslissingen, zowel lichamelijk als mentaal.
Zo’n traject verandert de manier waarop je naar je lichaam kijkt. Je wordt gedwongen om stil te staan bij risico’s, angst en toekomst. Voor Sanne werd daardoor ook duidelijk dat ze al veel langer signalen had genegeerd. Achteraf ziet ze dat haar lichaam haar al vroeg waarschuwde.
Ze vertelt dat ze waarschijnlijk al op haar negentiende een burn-out had. Dat besef kwam pas later. Op jonge leeftijd herken je zulke signalen niet altijd. Je denkt misschien dat stress erbij hoort. Of dat je gewoon moet doorzetten. Zeker in de creatieve wereld is hard werken vaak de norm.
Maar een lichaam vergeet niet. Als je jarenlang over grenzen gaat, komt dat ergens naar buiten. Dat kan in vermoeidheid zitten, in spanning of in lichamelijke klachten. Sanne ziet nu dat haar lichaam al die tijd iets probeerde te vertellen. Alleen luisterde ze toen nog niet genoeg.
De preventieve operaties en alles daaromheen hebben haar leven opnieuw laten bekijken. Ze moest zichzelf vragen stellen die veel mensen liever vermijden. Wat wil ik echt? Waar word ik rustig van? Wat kost me te veel? En waar wil ik mijn energie aan geven? Die vragen brachten haar uiteindelijk dichter bij zichzelf.
Een ander leven buiten de stad
Sanne woont inmiddels samen met haar partner Melchior en hun kinderen buiten de stad. Daar heeft ze haar leven anders ingericht. De drukte maakte plaats voor rust. De stad kan veel energie geven, maar ook veel vragen. Voor Sanne lijkt het landelijke leven beter te passen bij wie ze nu is.
Ze vertelt dat de rust haar goed doet. Dat klinkt eenvoudig, maar voor iemand die jarenlang in hoge snelheid leefde, kan rust bijna wennen zijn. Je moet jezelf soms toestaan om langzamer te leven. Voor Sanne bleek die verandering belangrijk. Ze ontdekte dat haar nieuwe omgeving haar creativiteit juist helpt.
Volgens Sanne waren haar romans er misschien nooit gekomen als ze niet was verhuisd. Dat zegt veel. Soms heb je ruimte nodig om te schrijven. Niet alleen fysieke ruimte, maar ook ruimte in je hoofd. Een rustige omgeving kan helpen om gedachten te ordenen en verhalen te laten ontstaan.
Haar leven klinkt nu bewuster en eenvoudiger. Ze woont in een mooie, landelijke omgeving. In de buurt is een biologische tuinderij waar ze groenten haalt. Zulke kleine dingen kunnen veel betekenen. Ze geven structuur, rust en verbinding met de omgeving. Het zijn precies die dingen die in een druk leven snel verdwijnen.
Voor Sanne lijkt deze plek meer dan alleen een huis. Het is een manier van leven geworden. Ze hoeft minder te rennen en kan beter voelen wat ze nodig heeft. Dat heeft haar geholpen om zichzelf terug te vinden. Niet als actrice op een podium, maar als mens.
Zichzelf teruggevonden
Terugkijkend begrijpt Sanne nu waarom ze vroeger zoveel haast voelde. In haar familie speelde kanker een grote rol. Haar moeder kreeg op haar veertigste borstkanker. Haar oma overleed aan eierstokkanker. Door die geschiedenis voelde Sanne al vroeg dat haar eigen toekomst onzeker kon zijn.
Dat gevoel gaf haar haast. Ze wilde leven, maken en doen. Alsof er weinig tijd was. Ze omschrijft het alsof ze bijna al een doodsvonnis had gekregen. Dat is een heftig gevoel om mee te dragen. Zeker wanneer je nog jong bent en je leven eigenlijk net begint.
Die haast kan veel voortbrengen. Het kan ervoor zorgen dat je kansen pakt en hard werkt. Maar het kan je ook uitputten. Als alles voelt alsof het nu moet, is er weinig ruimte om adem te halen. Sanne lijkt dat nu pas volledig te begrijpen. Haar leven werd jarenlang aangedreven door angst en urgentie.
Nu overheerst er een ander gevoel. Ze zegt dat ze zichzelf heeft teruggevonden. Dat is misschien wel de belangrijkste zin in haar verhaal. Het gaat niet alleen om stoppen met toneel. Het gaat om thuiskomen bij jezelf. Om keuzes maken die passen bij je lichaam, je gezin en je toekomst.
Voor fans kan het verdrietig zijn dat Sanne waarschijnlijk niet meer op het podium staat. Toch klinkt haar keuze vooral krachtig. Ze blijft een maker, maar op haar eigen voorwaarden. Na jaren van angst, gezondheidszorgen en haast kiest ze voor rust. En misschien is dat precies de rol die nu het beste bij haar past.
Bron: Party
