Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar de gedachte blijft terugkomen. Is het echt zo erg als ik het rode haar van mijn kind iets lichter maak? Niet omdat ik haar niet mooi vind. Integendeel. Maar omdat de wereld soms hard is. En kinderen helaas ook.
Mijn kind heeft felrood haar. Het soort haar dat opvalt. Het soort haar waar mensen iets van vinden. Op straat, in winkels, overal. “Wat bijzonder,” zeggen ze vaak. Of: “Dat wordt vast nog anders.” Het klinkt vriendelijk. Toch doet het iets met haar.
Ze merkt het. Ze voelt het. Ze is zich bewust geworden van haar uiterlijk. Ze vraagt waarom zij anders is. Waarom niemand in haar klas zulke haren heeft. Die vragen blijven hangen. Bij haar, maar ook bij mij.
En toen was daar die gedachte. Misschien kan ik haar helpen. Misschien kan ik het iets verzachten. Een tint lichter. Minder opvallend. Niet drastisch. Gewoon subtiel. Bijna onzichtbaar.
Maar zodra ik die gedachte toelaat, voel ik twijfel. Want wat zeg ik daarmee eigenlijk? Wat vertel ik haar zonder woorden te gebruiken?
Waar deze gedachte vandaan komt
Als ik eerlijk ben, gaat dit niet over haar haar. Het gaat over bescherming. Over mijn instinct als ouder. De drang om pijn te voorkomen. Om scherpe randjes van de wereld glad te maken voordat ze snijden.
Ik wil haar zelfverzekerd zien. Ik wil dat ze zich veilig voelt. Dat ze met opgeheven hoofd de wereld in stapt. Zonder schaamte. Zonder twijfel over zichzelf.
Maar kinderen voelen meer dan we denken. Ze voelen intenties. Zelfs als ik het luchtig zou brengen, voelt ze de boodschap. Dat iets aan haar aangepast moet worden. Dat ze misschien te veel opvalt.
En dat idee doet pijn. Meer pijn dan een vervelende opmerking van een ander kind. Want die boodschap komt van mij. Van degene die haar juist moet bevestigen.
Wat zegt dit over mij
Ik moet toegeven dat deze gedachte ook iets over mij zegt. Over mijn eigen angsten. Mijn eigen herinneringen. Over hoe ik weet dat anders zijn niet altijd makkelijk is.
Ik herinner me hoe hard kinderen kunnen zijn. Hoe snel iets benoemd wordt. Hoe een grap kan blijven hangen. Misschien projecteer ik mijn ervaringen op haar.
Misschien wil ik haar beschermen tegen iets wat nog niet eens is gebeurd. Tegen mogelijke pijn. Tegen blikken. Tegen woorden.
Maar bescherming door aanpassing voelt niet goed. Het voelt alsof ik haar leer dat ze zichzelf moet veranderen. Niet omdat ze dat wil. Maar omdat de wereld dat vraagt. En dat is een zware les. Zeker voor een kind dat nog leert wie ze is.
Is rood haar eigenlijk een probleem
Nee. Dat weet ik. Rood haar is geen probleem. Het is zeldzaam. Het is sterk. Het is geschiedenis en erfelijkheid. Het is onderdeel van wie zij is.
Het probleem zit niet in haar haar. Het zit in hoe wij omgaan met alles wat afwijkt. Alles wat buiten de norm valt. Alles wat opvalt.
Door haar aan te passen, bevestig ik dat afwijking iets is wat opgelost moet worden. Dat anders zijn iets is om te verzachten. Om te verbergen. En dat wil ik niet. Ik wil niet bijdragen aan dat idee. Ook niet onbedoeld. Ook niet uit liefde.
Welke les geef ik haar
Als ik haar haar zou blonderen, zelfs een beetje, geef ik een les. Misschien zonder het te willen. Dat ongemak iets is wat je moet verbergen. Dat je jezelf moet aanpassen voor anderen.
Ik wil haar juist het tegenovergestelde leren. Dat ze zichzelf mag zijn. Dat ze niet hoeft te veranderen om erbij te horen. Dat haar waarde niet afhangt van hoe ze eruitziet.
Ik wil niet dat ze later terugkijkt en denkt dat ik haar echte haar niet mooi genoeg vond. Dat ik haar wilde veranderen voordat ze zichzelf kon accepteren.
Dit gaat niet over haar. Dit gaat over wat ik haar meegeef. Over welk verhaal ik vertel. Zonder woorden, maar met daden.
Wat mijn echte taak is
Dat betekent niet dat ik haar gevoelens negeer. Als ze verdrietig is, luister ik. Als ze vragen heeft, neem ik die serieus. Ik praat met haar. Ik benoem haar gevoelens.
Ik probeer haar weerbaar te maken. Niet door haar uiterlijk te veranderen. Maar door haar sterker te maken van binnen. Door haar te laten voelen dat ze goed is zoals ze is.
Misschien is dat mijn echte taak als ouder. Haar niet passend maken voor de wereld. Maar haar sterk genoeg maken om haar plek in te nemen.
De wereld hoeft niet zachter te worden voor haar. Zij mag leren stevig te staan. Met haar rode haren. Met alles wat haar bijzonder maakt.
Ik weet niet of ik altijd de juiste keuze maak. Ouderschap zit vol twijfel. Maar hierin voel ik het duidelijk. Haar haar is geen probleem. Haar anders zijn ook niet.
En als de wereld daar soms moeite mee heeft, dan is het aan ons om haar te leren dat zij niet hoeft te veranderen. Dat zij mag blijven wie ze is. Met vuurrood haar. Precies zoals het is.
Bron: MAMA Magazine
