De toestand van Alex, bekend van het programma Over Mijn Lijk, blijft zeer ernstig. Na een zware operatie aan zijn hersentumor ligt hij nog steeds in coma. Zijn vrouw Linda deelt via hun gezamenlijke blog hoe zwaar deze periode is. Ze schrijft open over angst, machteloosheid en extreme vermoeidheid.
Dagen in het ziekenhuis
Voor Linda voelen de dagen in het ziekenhuis als een voortdurende nachtmerrie. Ze beschrijft hoe alles langs haar heen gaat. De tijd lijkt stil te staan. Elke dag lijkt op de vorige. Toch is niets hetzelfde.
Ze schrijft dat het haar niet lukt om dagelijks updates te plaatsen. Alles draait om bij Alex zijn. Ze wil geen moment missen. Inmiddels brengt ze al vijf dagen bijna onafgebroken door in het ziekenhuis.
Het ziekenhuis is haar wereld geworden. Slapen, eten en rusten schieten erbij in. Ze leeft van moment tot moment. Alles staat in het teken van hoop en vrees.
Linda is dankbaar dat ze veel bij Alex mag zijn. Tegelijk voelt het ondraaglijk om hem zo te zien liggen. De onzekerheid vreet aan haar. Niemand kan zeggen wat er gaat gebeuren.
Dit bericht op Instagram bekijken
Zware terugval op zaterdag
Zaterdag werd een bijzonder moeilijke dag. Alex ging plotseling sterk achteruit. Linda beschrijft deze dag als een dieptepunt. Het verschil met de dag ervoor was groot.
Alex kreeg veel epileptische aanvallen. Hij moest overgeven en had koorts. Linda had het gevoel dat hij ver weg was. Ze vond het bijna niet te verdragen om hem zo te zien.
Een extra scan gaf meer duidelijkheid. Er bleek veel vocht in zijn hoofd te zitten. Dat verklaarde de snelle achteruitgang. Artsen besloten direct in te grijpen.
Er werden nieuwe medicijnen gestart. Ook werden bestaande doseringen verhoogd. Alles werd gedaan om zijn situatie te stabiliseren. Of het effect zou hebben, wist niemand.
Linda schrijft hoe vreemd en pijnlijk het voelt. Ze weet niet of Alex beseft waar hij is. Ze weet niet of hij hen hoort of voelt. Die onzekerheid is ondraaglijk.
Onzekerheid en machteloosheid
Het niet weten is misschien wel het zwaarst. Linda vraagt zich constant af wat Alex ervaart. Ze probeert tegen hem te praten. Ze houdt zijn hand vast. Toch blijft alles stil.
Ze beschrijft hoe raar het voelt om beslissingen te moeten nemen. Beslissingen over zorg en medicatie. Terwijl Alex zelf niets kan zeggen. Dat voelt oneerlijk en zwaar.
De dagen kosten haar enorm veel energie. Toch blijft ze doorgaan. Ze voelt dat ze bij hem moet zijn. Alsof haar aanwezigheid iets kan betekenen.
Soms voelt ze zich schuldig wanneer ze even weggaat. Alsof ze hem alleen achterlaat. Ook al weet ze dat hij goede zorg krijgt. Het gevoel blijft knagen.
Zorgen om zoon Aaron
Ook hun zoon Aaron wordt diep geraakt door de situatie. Hij mocht even bij zijn vader zijn. Dat moment was belangrijk voor hem. Tegelijk was het hartverscheurend.
Aaron legde zijn hand op de arm van zijn vader. Hij vertelde dat hij bij hem was. Ook zei hij dat hij van hem hield. Dat moment zal Linda nooit vergeten.
Na het bezoek was Aaron even opgelucht. Toch kwam het verdriet snel terug. Hij mist zijn vader enorm. Dat breekt Linda’s hart.
Over acht dagen wordt Aaron tien jaar. Een verjaardag waar lang naar werd uitgekeken. Ze hadden plannen om het groots te vieren. Die plannen zijn nu onzeker.
Linda schrijft hoe pijnlijk dat is. Ze weet niet of vieren mogelijk zal zijn. De gedachte alleen al doet pijn. Ze voelt zich machteloos tegenover het verdriet van haar zoon.
Familie en moeilijke avonden
Ook andere familieleden mochten even bij Alex zijn. Zijn ouders en zus kwamen langs. Linda’s moeder was er ook. De ontmoetingen waren zwaar, maar ook waardevol.
Het zien van Alex in deze toestand is heftig. Toch geeft samen zijn enige troost. Even niet alleen zijn met het verdriet helpt.
De avonden zijn voor Linda het moeilijkst. Dan wordt het stiller. De drukte van artsen verdwijnt. De gedachten nemen het over.
Ze beschrijft hoe moeilijk het is om dan weg te gaan. Ze vraagt zich af of ze hem de volgende dag nog zal zien. Die vraag blijft in haar hoofd rondspoken.
Ze vraagt zich af of Alex haar nodig heeft. Of hij misschien niet wil dat ze weggaat. Maar hij kan het niet zeggen. Dat maakt het afscheid elke avond zwaar.
Linda sluit haar verhaal af met een gevoel van diepe eenzaamheid. Alex ligt daar, zonder stem, zonder beweging. Voor haar voelt dat ondraaglijk. Toch blijft ze hopen. Elke dag opnieuw.
Bron: Ditjes & Datjes
