Patty Brard is openhartig over het verlies van haar moeder. In een emotionele uitzending van Open Casa vertelt ze dat de as van haar moeder nog steeds in haar slaapkamer staat. Ze had altijd gedacht dat ze die zou uitstrooien, maar nu voelt dat niet meer goed. Voor Patty voelt het alsof haar moeder er nog is, en dat geeft haar troost.
De urn staat op een plek waar Patty haar elke dag kan zien. Ze vertelt dat ze haar moeder elke ochtend begroet en soms om hulp vraagt. Vooral op dagen die moeilijk zijn, spreekt ze haar moeder toe. Patty zegt dat ze dan vraagt om kracht om de dag door te komen. Het lijkt voor haar alsof haar moeder een beschermende rol heeft gekregen, alsof ze nog steeds waakt over haar dochter.
Haar moeder wilde altijd dicht bij zee wonen
Een belangrijke reden waarom Patty de as nog niet heeft uitgestrooid, heeft te maken met de laatste wens van haar moeder. Ze droomde ervan om ooit aan het strand te wonen. En hoewel ze dat zelf nooit heeft meegemaakt, woont Patty nu vlak bij de duinen. Dat voelt voor haar alsof haar moeder daar toch nog een beetje is. Ze vertelt dat ze het gevoel heeft dat haar moeder daar nog even wil blijven, dicht bij het strand waar ze altijd zo van hield.
Voor Patty is dit een geruststellende gedachte. Ze vindt het prettig dat haar moeder op deze manier nog dicht bij haar is. Het is niet alleen een tastbare herinnering, maar ook een bron van kracht. Elke dag even stilstaan bij haar moeder geeft haar rust. Het is voor haar een manier om het verlies te dragen, zonder haar echt los te laten.
Het verdriet blijft voelbaar
Tijdens het gesprek kan Patty haar emoties niet verbergen. Met tranen in haar ogen zegt ze hoeveel ze haar moeder mist. Het gemis is nog steeds heel groot. Ze benadrukt daarom hoe belangrijk het is om van de mensen om je heen te genieten, zolang ze er nog zijn. Deze woorden raken niet alleen haarzelf, maar ook anderen die aan tafel zitten. Zanger Claude is zichtbaar geraakt door haar verhaal en zegt dat hij het helemaal met haar eens is.
Het verlies van een ouder laat diepe sporen na, zeker als er een hechte band was. Patty laat zien hoe ze met dat verdriet omgaat, op haar eigen manier. Door haar moeder nog dichtbij te houden, voelt ze zich minder alleen. Het is voor haar een vorm van rouw die past bij wie ze is.
De impact van Alzheimer en corona
Patty vertelt ook over de moeilijke laatste periode van haar moeders leven. Haar moeder leed aan Alzheimer, wat al zwaar genoeg is. Maar toen ook nog corona uitbrak, werd het extra ingewikkeld. Bezoek was alleen mogelijk via een scherm. En dat begreep haar moeder niet meer. Ze raakte erdoor in paniek. Het contact was niet meer zoals vroeger. Dat deed Patty veel verdriet.
Ze voelde zich daardoor verplicht om extra vaak bij haar moeder te zijn. Als ze wegging, raakte haar moeder in de war en begon ze haar naam te roepen. Dat soort momenten zijn Patty altijd bijgebleven. Het zorgde voor een diep besef dat haar moeder haar nodig had, tot het allerlaatste moment. En misschien nu nog steeds.
Ze blijft nog even bij me
Patty vertelt dat ze het gevoel heeft dat haar moeder nog niet klaar is om losgelaten te worden. Daarom blijft de urn nog even in huis. Ze zegt dat ze haar moeder de tijd geeft om daar in rust te zijn. Zelf haalt ze er ook veel kracht uit. Het voelt goed om haar op deze manier dicht bij zich te houden.
Voor Patty is het een troostend idee dat haar moeder er nog een beetje is. Niet als geest of iets mysterieus, maar gewoon als een liefdevolle aanwezigheid. Ze vindt het fijn dat ze nog elke dag even bij haar kan zijn. Zolang dat goed voelt, blijft de urn in haar slaapkamer staan.
De manier waarop Patty hierover praat, laat zien dat afscheid nemen voor iedereen anders is. Er is geen goed of fout. Wat telt, is wat voor iemand werkt. Voor Patty is dat dit: haar moeder in huis houden, haar betrekken bij haar dag, en nog even genieten van haar aanwezigheid. Dat maakt het verdriet draaglijker. En misschien, op een dag, voelt het moment goed om haar los te laten. Maar nu nog niet.
Bron: Shownieuws
