Ellemieke Vermolen heeft een open en persoonlijk bericht gedeeld met haar volgers. Ze staat stil bij een bijzondere en verdrietige dag. Haar stilgeboren zoontje zou maandag negen jaar oud zijn geworden.
Op Instagram plaatst ze meerdere foto’s met een lange, liefdevolle tekst. Op de eerste afbeelding zie je een intiem moment. Ze neemt afscheid van haar zoontje Josha. Het is een beeld dat veel emoties oproept.
Een moment dat alles veranderde
Bij de foto schrijft Ellemieke dat dit beeld meer zegt dan woorden ooit kunnen doen. Ze vertelt dat ze hem niet wilde loslaten. Dat moment staat voor altijd in haar geheugen gegrift. Het was de laatste rit naar zijn afscheid.
Ze beschrijft die rit als iets wat voor altijd in haar hart zit. Het is een herinnering die nooit vervaagt. Volgens haar veranderde daar alles. Niets werd ooit nog hetzelfde.
Ze schrijft dat haar zoontje nu negen jaar zou zijn geworden. Negen jaar leven zij en haar gezin zonder hem in hun armen. Toch benadrukt ze dat hij altijd in hun hart aanwezig is. Zijn plek blijft voor altijd bestaan.
Ze vraagt zich hardop af hoe hij eruit zou hebben gezien. Hoe zou zijn lach hebben geklonken? Wat voor jongen zou hij nu zijn geweest? Ze mist hem nog elke dag.
Ze schrijft dat ze hem graag nog één keer zou willen vasthouden. Gewoon nog één moment samen. Even voelen hoe het is om hem dichtbij te hebben.
Het lichaam vergeet niets
Ellemieke vertelt dat deze periode elk jaar zwaar voelt. Rond begin maart merkt ze dat haar lichaam reageert. Haar gedachten gaan vanzelf terug naar 2 maart 2017. Die datum zit diep in haar geheugen.
Ze legt uit dat alles weer naar boven komt. De emoties voelen opnieuw rauw en intens. De pijn van toen lijkt even terug te keren. Het is alsof haar lichaam zich alles herinnert.
Ze spreekt over een groot gevoel van onmacht. Een verdriet dat bijna niet uit te leggen is. Het gemis is zo diep dat woorden tekortschieten. Sommige gevoelens laten zich niet vangen in zinnen.
Toch vertelt ze ook eerlijk dat die scherpe pijn na een paar dagen weer iets afneemt. Het verdriet zakt langzaam terug naar de achtergrond. Het krijgt opnieuw een plek, zoals alleen een moeder dat kan.
Volgens haar zal 2 maart nooit meer zomaar een datum zijn. Die dag markeert een breuk in haar leven. Het is de dag waarop hun wereld voorgoed veranderde.
Een verjaardag met betekenis
Ondanks het grote verdriet heeft het gezin een bewuste keuze gemaakt. Ze vieren de verjaardag van Josha. Niet alleen om hem te herdenken, maar ook om stil te staan bij het leven zelf.
Ze zien deze dag als een moment van dankbaarheid. Het leven is kwetsbaar en kostbaar, schrijft ze. In één seconde kan alles anders zijn. Dat besef dragen ze elke dag met zich mee.
Door zijn verjaardag te vieren, geven ze zijn bestaan betekenis. Hij hoort bij hun gezin. Hij is hun zoon en hun broertje. Dat verandert nooit.
Ellemieke sluit haar bericht af met liefdevolle woorden. Ze feliciteert haar zoon met zijn negende verjaardag. Ze noemt hem hun beschermengel. Iemand die altijd over hen waakt.
Ze schrijft dat ze hem elke dag bij zich dragen. In gedachten en in hun hart. De liefde voor hem stopt nooit. Die blijft voor altijd bestaan.
Dit bericht op Instagram bekijken
Leven met blijvend gemis
Het verhaal van Ellemieke raakt veel mensen. Het laat zien hoe diep het verlies van een kind gaat. Ook na negen jaar is het gemis voelbaar. Tijd verzacht misschien iets, maar neemt het verdriet niet weg.
Ze laat zien dat rouw niet rechtlijnig verloopt. Sommige dagen zijn zwaarder dan andere. Rond belangrijke data komen emoties vaak sterker terug. Dat is voor veel ouders herkenbaar.
Haar openheid zorgt voor verbinding. Door haar gevoelens te delen, voelen anderen zich minder alleen. Verdriet dat wordt uitgesproken, kan gedeeld worden.
Tegelijk laat ze zien dat er ruimte is voor liefde naast pijn. Het vieren van een verjaardag klinkt misschien tegenstrijdig. Toch geeft het kracht en betekenis aan zijn korte bestaan.
Ze kiest ervoor om niet alleen te kijken naar wat er ontbreekt. Ze staat ook stil bij wat er wél is. De liefde, de herinnering en de band die blijft.
Het bericht maakt duidelijk dat een kind altijd onderdeel blijft van het gezin. Ook als het er fysiek niet is. De plek in het hart blijft voor altijd gevuld.
Voor Ellemieke is Josha niet alleen een herinnering. Hij is haar zoon. Dat gevoel verandert niet met de jaren. Het moederschap stopt niet door verlies.
Door haar woorden voel je de combinatie van verdriet en liefde. Dat maakt haar verhaal zo krachtig. Het is eerlijk en kwetsbaar tegelijk. Negen jaar zonder hem in haar armen. Maar negen jaar met hem in haar hart. Dat is de realiteit waarmee ze leeft.
Met haar bericht laat ze zien dat rouwen en vieren naast elkaar kunnen bestaan. Verdriet en dankbaarheid kunnen samen gaan. Liefde blijft, ook als iemand er niet meer is. Zo blijft Josha deel van hun gezin. Op zijn verjaardag, maar ook op alle andere dagen van het jaar. Voor altijd in hun hart.
Bron: Shownieuws
