Monique Hansler is boos. Niet een beetje, maar echt boos. De aanleiding zijn uitspraken van Patrick van Veen. Hij was eerder expert bij Married at First Sight. Hij analyseerde haar gedrag in de media. Dat schiet bij Monique volledig verkeerd.
Ze voelt zich verkeerd neergezet. Volgens haar klopt er niets van wat er over haar wordt gezegd. Ze begrijpt niet hoe mensen conclusies trekken zonder haar te kennen. Die frustratie uit ze openlijk en zonder filter.
Boosheid over analyses
Monique stoort zich vooral aan de manier waarop deskundigen over haar praten. Ze vindt de analyses overdreven en respectloos. In haar ogen slaan ze nergens op. Ze zegt dat mensen haar beoordelen op korte fragmenten.
Volgens Monique nemen deze experts zichzelf te serieus. Ze ergert zich eraan dat haar gedrag wordt uitgelegd zonder context. Ze voelt zich veroordeeld door mensen die haar nooit echt hebben gesproken.
Ze noemt sommige analisten zelfs compleet gestoord. Vooral de uitspraken bij Shownieuws maken haar woedend. Ze begrijpt niet hoe zulke dingen zomaar gezegd kunnen worden op televisie.
Monique heeft het gevoel dat er een beeld wordt geschetst dat niet klopt. Ze vindt het oneerlijk dat kijkers dat beeld zomaar aannemen. Volgens haar ziet niemand wie zij echt is.
Felle reactie richting Patrick van Veen
De uitspraken van Patrick van Veen raken haar persoonlijk. Dat hij zich als psycholoog uitlaat over haar gedrag, vindt ze belachelijk. Volgens Monique weet hij totaal niet waar hij het over heeft.
Ze zegt dat hij terug naar school moet. In haar ogen heeft hij zijn huiswerk niet gedaan. Ze vindt dat hij zich niet moet uitspreken over mensen die hij niet kent.
Monique voelt zich door hem weggezet als een probleemgeval. Ze ervaart dat als kwetsend. Zeker omdat zijn woorden veel invloed hebben op hoe anderen haar zien.
Ze benadrukt dat ze niet zomaar iemand is. Ze heeft haar eigen leven en haar eigen verhaal. Dat verhaal wordt volgens haar genegeerd in zulke analyses.
Voor Monique voelt het alsof iemand haar karakter afbreekt voor de camera. Dat maakt haar boos en verdrietig tegelijk. Ze mist begrip en nuance.
Het beeld van een ‘vreselijke vrouw’
Monique is vooral geraakt door het label dat ze krijgt. Ze zegt dat Van Veen haar neerzet als een vreselijke vrouw. Ze snapt niet hoe iemand tot zo’n oordeel kan komen.
Volgens haar hebben de vrouwen die bij haar waren het juist leuk gehad. Ze benadrukt dat ze altijd haar best heeft gedaan. Dat het uiteindelijk niets werd, ligt volgens haar niet alleen aan haar.
Ze zegt dat relaties soms gewoon niet werken. Dat betekent niet dat iemand slecht is. In haar ogen wordt dat onderscheid niet gemaakt door de buitenwereld.
Monique merkt ook op dat sommige vrouwen nu weer contact zoeken. Ze denkt dat dat met publiciteit te maken heeft. Volgens haar willen ze in beeld blijven.
Dat idee maakt haar cynisch. Ze voelt zich gebruikt voor andermans zichtbaarheid. Tegelijk krijgt zij de kritiek en het oordeel.
Ze vindt het pijnlijk dat haar intenties steeds in twijfel worden getrokken. Ze zegt dat ze altijd eerlijk is geweest. Dat lijkt niemand te willen zien.
Gevoelige opmerkingen over haar moeder
Wat Monique misschien nog wel het meest raakt, zijn uitspraken over haar moeder. Er werd gesuggereerd dat haar moeder haar zou hebben weggestuurd. Dat verhaal raakt haar diep.
Ze reageert fel op die suggestie. Volgens Monique klopt daar helemaal niets van. Ze zegt dat zoiets nooit is gebeurd. Niet vroeger en niet later.
Haar ouders zijn gescheiden toen zij drie jaar oud was. Haar moeder ging haar eigen leven leiden. Monique ging bij haar vader wonen. Dat was geen afwijzing, maar een keuze.
Ze spreekt vol respect over haar vader. Hij heeft haar opgevoed en zijn best voor haar gedaan. Ze voelt zich door hem gesteund en gedragen.
Dat haar moeder nu zo wordt neergezet, vindt ze onacceptabel. Ze voelt dat haar familie wordt gebruikt voor een verhaal dat niet klopt.
Monique benadrukt dat haar jeugd niet traumatisch was zoals wordt gesuggereerd. Ze weigert zich te laten neerzetten als iemand met diepe wonden.
Onbegrip en frustratie
Wat in alles overheerst, is onbegrip. Monique begrijpt niet waarom mensen haar zo hard beoordelen. Ze voelt zich niet gehoord. Ze voelt zich aangevallen.
Volgens haar wordt televisie gebruikt om simpele verhalen te maken. Mensen worden snel in hokjes geplaatst. Dat gebeurt volgens haar ook bij haar.
Ze vindt dat experts meer verantwoordelijkheid moeten nemen. Hun woorden doen iets met mensen. Zeker als die woorden over iemands karakter gaan.
Monique wil duidelijk maken dat ze niet perfect is. Dat verwacht ze ook niet van zichzelf. Maar ze wil wel eerlijk en menselijk worden behandeld.
Ze hoopt dat mensen verder kijken dan korte fragmenten. Dat ze beseffen dat niemand volledig te begrijpen is vanaf de bank.
Voor Monique is dit een grens. Ze laat weten dat ze zich niet langer stilhoudt. Ze verdedigt zichzelf en haar familie. Dat doet ze fel, maar vanuit gevoel. Ze wil haar eigen verhaal blijven vertellen. Niet dat van anderen. Want alleen zij weet hoe haar leven echt is verlopen.
Bron: Ditjes & Datjes
