Monique Westenberg heeft de afgelopen tijd veel gewerkt aan zichzelf. Ook haar zoon André heeft ze daarbij betrokken. Ze liet een methode toepassen die zich richt op oude emoties en onverwerkte ervaringen. Volgens Monique hebben die gevoelens veel te maken met moeilijke periodes uit het verleden. Vooral de verslavingsproblemen van André Hazes hebben daarin een grote rol gespeeld.
In haar podcast Lullen en Poetsen vertelde Monique open over deze vorm van therapie. Het weekblad Weekend schreef haar uitspraken op. Monique liet weten dat ze een paar maanden geleden NEI-therapie heeft laten doen. Dat deed ze voor zichzelf, maar ook voor haar zoon Dré. NEI staat voor neuro-emotionele integratie.
Werken aan oude emoties
Volgens Monique draait deze therapie om het loslaten van oude patronen. Die patronen kunnen ontstaan door verdriet, angst, stress of trauma. Soms merk je daar meteen iets van. Soms draag je zulke gevoelens jarenlang met je mee, zonder precies te weten waar ze vandaan komen.
Monique ontdekte tijdens de therapie dat onverwerkte emoties zich op verschillende manieren kunnen uiten. Het kan lichamelijke klachten geven, maar ook mentale spanning. Sommige mensen voelen zich moe, angstig of snel overprikkeld. Anderen merken vooral dat ze steeds in dezelfde reactie schieten.
Voor Monique voelde het belangrijk om hiermee aan de slag te gaan. Ze heeft jaren meegemaakt waarin ze veel spanning voelde. Dat laat sporen na. Zeker wanneer je lange tijd in een situatie zit waarin je weinig controle hebt. Dan kan je lichaam gewend raken aan overleven.
Ook voor haar zoon wilde ze aandacht besteden aan die emoties. Kinderen voelen vaak meer dan volwassenen denken. Ze begrijpen misschien niet alles, maar ze merken wel spanning. Daarom vond Monique het belangrijk om ook bij hem te kijken naar wat er vast kon zitten.
De impact van verslaving
Een groot deel van Moniques verhaal heeft te maken met verslaving in haar nabije omgeving. André Hazes kampte jarenlang met problemen op dat gebied. Dat was niet alleen zwaar voor hemzelf, maar ook voor de mensen om hem heen. Monique vertelt dat het heel pijnlijk is als iemand van wie je houdt verslaafd is.
Volgens haar voel je je in zo’n situatie vaak machteloos. Je ziet iemand worstelen, maar je kunt het probleem niet zomaar oplossen. Hoe graag je dat ook wilt. Je kunt praten, waarschuwen en helpen, maar uiteindelijk moet die persoon zelf stappen zetten. Dat maakt het extra moeilijk.
Monique benadrukt dat André niet de enige was in haar omgeving met zulke problemen. Ze heeft vaker meegemaakt hoe het is om dichtbij iemand te staan die worstelt. Dat zorgt voor veel angst en onzekerheid. Je leeft steeds met de vraag wat er kan gebeuren.
Voor buitenstaanders is dat soms lastig te begrijpen. Zij zien alleen losse momenten of verhalen in de media. Maar wie dichtbij staat, ziet de dagelijkse spanning. Je merkt stemmingen, gedrag en signalen. Je probeert steeds te voelen of het goed gaat. Dat is ontzettend vermoeiend.
Het gevoel niet gehoord te worden
Monique vertelt dat ze zich in die periode vaak alleen voelde. Ze had het gevoel dat ze riep, maar dat niemand haar hoorde. Ze vergelijkt het met schreeuwen in een woestijn. Je probeert duidelijk te maken dat er iets mis is, maar er lijkt niemand echt te luisteren.
Dat gevoel kan heel eenzaam zijn. Zeker wanneer je ziet dat iemand afglijdt of verkeerde keuzes maakt. Je probeert anderen te waarschuwen, maar krijgt misschien geen reactie. Of mensen begrijpen niet hoe ernstig de situatie is. Daardoor ga je steeds meer aan jezelf twijfelen.
Monique voelde zich daardoor vaak alleen verantwoordelijk. Dat is een zware last. Zeker als je ook een gezin hebt en je eigen leven probeert overeind te houden. Je wilt sterk blijven, maar vanbinnen raak je uitgeput. Toch ga je door, omdat je van die persoon houdt.
Het is een herkenbaar verhaal voor mensen die te maken hebben gehad met verslaving in hun omgeving. Vaak draait alles om degene met het probleem. De partner, familie of vrienden raken daardoor op de achtergrond. Hun angst, verdriet en spanning worden minder gezien. Terwijl ook zij hulp en steun nodig hebben.
Leven in angst
Naast eenzaamheid was er bij Monique ook veel angst. Ze was bang dat iemand iets zou overkomen. Ook was ze bang dat er verkeerde beslissingen zouden worden genomen. Die angst ging niet alleen over het moment zelf. Ze maakte zich ook zorgen over de toekomst.
Als je lang in angst leeft, kan dat veel met je doen. Je lichaam blijft alert. Je hoofd blijft nadenken. Je slaapt misschien slechter en voelt je gespannen. Ook wanneer het even rustig is, vertrouw je die rust niet helemaal. Je wacht als het ware op het volgende probleem.
Monique zegt dat deze periode jarenlang invloed op haar leven had. Ze stond voortdurend in de overlevingsstand. Dat betekent dat je vooral bezig bent met doorgaan. Je voelt niet altijd wat je zelf nodig hebt. Alles draait om volhouden en reageren op wat er gebeurt.
Volgens Monique kost het veel tijd om daarvan te herstellen. Dat begrijpt niet iedereen. Mensen kunnen denken dat het klaar is zodra de situatie beter gaat. Maar zo werkt het niet altijd. De spanning kan nog lang in je lichaam en hoofd blijven zitten. Herstel is daarom een proces.
Dankbaarheid na een lange periode
Monique is nog steeds bezig met helen. Ze praat daar regelmatig over met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Samen kijken ze terug op een moeilijke tijd. Ze beseffen hoeveel angst, pijn en onzekerheid er toen was. Dat uitspreken helpt om het een plek te geven.
Volgens Monique gaat het nu gelukkig goed met iedereen. Dat geeft haar veel dankbaarheid. Toch betekent dat niet dat alle pijn meteen verdwenen is. Het kost jaren om uit zo’n periode te komen. Zeker wanneer je zo lang sterk moest zijn voor jezelf en anderen.
De dankbaarheid en het verdriet bestaan naast elkaar. Aan de ene kant is er opluchting dat het beter gaat. Aan de andere kant blijven de herinneringen aan die zware jaren. Dat maakt haar verhaal eerlijk en menselijk. Herstel is geen rechte lijn, maar iets dat tijd nodig heeft.
Met haar openheid laat Monique zien hoe zwaar verslaving ook voor naasten kan zijn. Het gaat niet alleen om de persoon die verslaafd is. Ook de mensen daaromheen dragen de gevolgen mee. Door daarover te praten, maakt ze een onderwerp bespreekbaar dat vaak verborgen blijft.
Voor Monique lijkt de therapie een stap te zijn in dat herstel. Ze probeert oude patronen los te laten en meer rust te vinden. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar zoon. Na jaren van angst en overleven kiest ze nu meer voor verwerking, heling en dankbaarheid.
Bron: Shownieuws
