Ze maken elkaar regelmatig belachelijk met felle opmerkingen en hilarische verhalen, maar achter die lach zit ook verdriet. Fred van Leer en Richard Groenendijk zijn al 28 jaar dikke vrienden. In een eerlijk interview met het tijdschrift Nouveau laten ze zien waarom hun band zo sterk is gebleven. Echte vriendschap draait volgens hen om eerlijkheid, zelfs als dat pijn doet.
Meer dan alleen lol maken
De podcast Fred & Ries is een groot succes, en volgens het duo komt dat omdat ze zichzelf durven zijn. Ze doen zich niet anders voor dan ze zijn. Dat betekent dat ze niet alleen maar lachen, maar ook moeilijke dingen bespreken. Zo praat Fred open over zijn depressie, terwijl Richard zijn angst voor de dood deelt. “We gooien alles op tafel”, zegt Richard. “Niets blijft achterwege.”
Ze laten zien dat humor en ernst goed samen kunnen gaan. In hun gesprekken wisselen ze grappen af met zware onderwerpen. Volgens Fred is dat juist wat mensen aanspreekt. “Mensen willen echte verhalen horen”, zegt hij. “Niet alleen maar gelach en oppervlakkige praat.”
Freds worsteling blijft altijd aanwezig
Fred is iemand die zijn kwetsbaarheid niet verstopt. Ondanks zijn bekendheid en het succes van zijn werk, blijft hij mentaal worstelen. “Er zit iets donker in mij dat er altijd is”, vertelt hij. “Ik ken dat al mijn hele leven.” Zijn depressie is niet iets van vroeger, maar iets dat blijft terugkomen.
Fred heeft in het verleden geprobeerd uit het leven te stappen. Daar spreekt hij open over, zonder schaamte. Hij noemt het geen zwakte, maar een verkeerde keuze. Dat zegt hij niet zomaar. Zijn beste vriend Michael was er ooit bij, en dat moment heeft hem diep geraakt. “Je doet een ander daar enorm veel pijn mee”, zegt hij. Fred is duidelijk: “Je mag alles bepalen in je leven, behalve het moment waarop je ermee stopt.”
Geen medelijden, wel eerlijkheid
Gelukkig heeft Fred mensen om zich heen die hem echt begrijpen. Geen vrienden die hem met fluwelen handschoentjes behandelen. “Ik heb niets aan medelijden of voorzichtig gedoe”, legt Fred uit. “Daar voel ik me juist slechter door.” Richard weet dat. Hij pakt het op zijn eigen manier aan. Als hij merkt dat het niet goed gaat met Fred, maakt hij een grove grap.
Sommigen vinden dat misschien hard, maar voor Fred werkt het. “Hij haalt zo de spanning weg”, zegt hij. “Dan komt er weer lucht.” Richard maakt er geen geheim van: “Als ik zie dat je je slecht voelt, ga ik niet troosten. Ik maak een botte grap en klaar.” Die aanpak klinkt ruw, maar tussen hen werkt het goed. Ze weten precies wat ze aan elkaar hebben.
Ook Richard kent zijn donkere gedachten
Vriendschap draait om geven én nemen. Terwijl Fred vecht tegen depressies, leeft Richard al zijn hele leven met een angst voor de dood. Hij slaapt slecht en heeft vaak nachtmerries. Daarover praten vindt hij moeilijk. Fred daarentegen heeft er geen moeite mee om over zijn eigen dood te fantaseren.
Hij droomt van een groot, dramatisch afscheid. Richard moet daar niets van weten. “Ik wil geen begrafenis met poespas”, zegt hij. “Laat mij gewoon in de grond zakken, zonder gedoe.”
Die verschillen maken hun gesprekken vaak grappig en ontroerend tegelijk. Fred zoekt de emotie op, Richard ontwijkt die juist. Toch kunnen ze er allebei open over praten. Zonder oordeel. Zonder schaamte.
Een hechte band zonder maskers
Wat hun vriendschap zo bijzonder maakt, is dat niets taboe is. Ze vertellen elkaar alles. Ook als het ongemakkelijk wordt. Fred zegt het zelf heel eerlijk: “Soms vraag ik aan God of ik wat gestoorde vrienden mag hebben. Niet omdat ik het anderen gun, maar omdat ik me vaak zo alleen voel.” Hij voelt zich regelmatig degene die hulp nodig heeft.
Toch is hij dankbaar dat Richard altijd in de buurt is. En andersom ook. Hun vriendschap is misschien niet perfect, maar wel echt. Door samen te lachen, te huilen en te praten, blijven ze elkaar trouw. Dat maakt hun band zo krachtig.
Ze laten zien dat vriendschap niet altijd makkelijk is. Soms moet je iets zeggen wat de ander niet wil horen. Soms is een grap het beste medicijn. En soms is het genoeg om gewoon te blijven. Zonder maskers, zonder toneel. Gewoon zoals je bent.
Bron: Ditjes & Datjes
