Het afscheid van Ellie Lust bij de politie verliep allesbehalve rustig. Wat van buitenaf leek op een nette overgang, voelde voor haar als een harde breuk. In een open gesprek blikt ze terug op een donkere periode. Het was een tijd vol spanning, onbegrip en lichamelijke klachten.
Geen warm afscheid
Jarenlang was Ellie Lust het herkenbare gezicht van Opsporing Verzocht. Ze stond symbool voor vertrouwen en duidelijkheid. Haar stem werd in veel huiskamers herkend. Toch speelde er achter de schermen iets anders.
Volgens Lust veranderde de houding van collega’s toen zij bekender werd. Haar zichtbaarheid buiten het korps riep geen trots op. Integendeel, het zorgde voor afstand. Ze kreeg het gevoel dat ze niet langer gewenst was.
Op een bepaald moment voelde ze duidelijk dat de politie afscheid van haar wilde nemen. Niet openlijk, maar via omwegen. Dat gevoel kwam niet uit het niets. Het groeide langzaam, door kleine signalen en veranderingen.
De reden voelde voor haar pijnlijk simpel. Jaloezie speelde volgens haar een grote rol. Succes buiten de organisatie werd haar niet gegund. Dat besef raakte haar diep.
Sabotage achter de schermen
Ellie Lust werkte meer dan dertig jaar bij de politie. In die tijd kreeg ze altijd goede beoordelingen. Haar inzet werd jarenlang gewaardeerd. Dat maakte de omslag extra verwarrend.
Toen ze eenmaal een bekende Nederlander werd, sloeg de sfeer om. Haar loopbaan leek plots te stagneren. Toekomstplannen werden vaag gehouden. Er werd gesproken over een passende functie, maar zonder uitleg.
Volgens Lust was dit geen toeval. Ze kreeg het gevoel dat haar carrière bewust werd tegengehouden. Het ontbrak aan duidelijkheid en eerlijkheid. Dat zorgde voor onzekerheid en frustratie.
Het idee dat er achter haar rug werd beslist, maakte haar onrustig. Ze voelde zich niet veilig binnen de organisatie. Die onveiligheid ging niet alleen over werk, maar ook over vertrouwen.
Lichamelijke signalen negeren lukt niet
De spanning bleef niet beperkt tot haar hoofd. Haar lichaam begon signalen te geven. Ze kreeg een hoge bloeddruk. Ook haar rug begon ernstige klachten te vertonen.
Voorheen had ze nooit last van haar rug. Nu schoot het er regelmatig in. Dat was voor haar een duidelijk teken. De stress begon haar letterlijk te breken.
Ze voelde zich opgejaagd en machteloos. Elke werkdag kostte meer energie. Toch ging ze door, zoals ze altijd had gedaan. Opgeven paste niet bij haar.
Uiteindelijk was het haar vrouw Boukje die ingreep. Zij zag van dichtbij wat de situatie deed. Op een moment zei ze duidelijk dat het genoeg was. Dat werd een keerpunt.
Die uitspraak kwam binnen. Het was confronterend, maar ook liefdevol. Voor het eerst durfde Lust serieus te denken aan stoppen. Niet omdat ze wilde, maar omdat het moest.
Op zoek naar nieuwe betekenis
Het vertrek bij de politie deed pijn. Het uniform had haar identiteit gevormd. De angst om die zingeving te verliezen was groot. Ze vroeg zich af wie ze zou zijn zonder dat werk.
Die angst bleek achteraf onnodig. Buiten de politie vond ze een nieuwe vorm van betekenis. In de media kon ze haar ervaring blijven inzetten.
Bij RTL begon ze programma’s te maken met maatschappelijke impact. Onderwerpen die ertoe doen voor mensen. Daarmee vond ze een nieuw doel. Het gaf haar voldoening.
Ze merkte dat zingeving niet vastzit aan één beroep. Het gaat om wat je bijdraagt. Door verhalen te vertellen en mensen te raken, voelde ze zich opnieuw nuttig.
De pijn over haar vertrek verdween niet meteen. Het voelde als een gebroken hart. Toch deed tijd zijn werk. Langzaam maakte boosheid plaats voor rust.
Geloven in een groter plan
Opvallend is dat Lust ook haar spirituele kant deelt. Ze gelooft dat haar vertrek niet zomaar gebeurde. Volgens haar moest dit zo zijn om ruimte te maken.
Ze kijkt terug en ziet nu verbanden. Dingen die toen oneerlijk leken, kregen later betekenis. Dat helpt haar om het verleden te accepteren.
Ze spreekt over een levensboek. Een idee dat alles wat gebeurt, ergens bij hoort. Niet om pijn goed te praten, maar om het te plaatsen.
Dat geloof geeft haar houvast. Het helpt haar om vertrouwen te houden in het leven. Ook als dingen anders lopen dan gepland.
Daarnaast hoopt ze dat er meer is dan dit leven. Dat gedachte biedt troost. Het idee om dierbaren ooit weer te zien, voelt geruststellend.
Ze zegt niet dat ze alles zeker weet. Het is meer een hoop. Een zacht geloof dat verder reikt dan het hier en nu.
Een nieuw hoofdstuk met rust
Vandaag de dag staat Ellie Lust steviger in haar schoenen. Ze heeft afstand genomen van het verleden. Niet door het te vergeten, maar door het te begrijpen.
Ze heeft geleerd naar haar lichaam te luisteren. Grenzen stellen is geen zwakte, maar noodzaak. Dat inzicht kwam met een prijs, maar ook met groei.
Haar verhaal laat zien hoe succes soms weerstand oproept. Zelfs binnen organisaties die staan voor veiligheid. Dat maakt het extra wrang.
Toch kijkt ze vooruit. Met ervaring, wijsheid en een open blik. Ze heeft haar plek gevonden, buiten het uniform. Niet minder waardevol, maar anders.
Wat begon als een pijnlijk afscheid, werd uiteindelijk een nieuw begin. Met ruimte voor menselijkheid, betekenis en hoop. Dat maakt haar verhaal krachtig en herkenbaar.
Bron: Panorama
