Voor realityster Roy Donders voelt het leven momenteel allesbehalve comfortabel. Waar hij jarenlang gewend was aan ruimte en luxe, leeft hij nu in een kleine tijdelijke woning. Die situatie weegt zwaar op hem en zijn gezin. Hij vertelt openlijk hoe lastig deze periode voor hem is.
Tijdelijk wonen voelt als opgesloten zijn
Sinds oktober vorig jaar woont Roy samen met Michelle en hun kinderen op een vakantiepark in Moergestel. Het park bestaat uit acht kleine huisjes. Hun tijdelijke onderkomen is zeventig vierkante meter groot. Daarin leven ze met vier personen en twee honden.
Voor Roy is dat een enorme omschakeling. Hij woonde vanaf zijn twintigste in een huis van ongeveer 250 vierkante meter. De ruimte die hij gewend was, is volledig verdwenen. Dat maakt deze situatie mentaal zwaar voor hem.
Hij geeft aan dat hij zich opgesloten voelt. Alles speelt zich af op een klein oppervlak. Er is weinig privacy en nauwelijks ruimte om je terug te trekken. Dat gevoel knaagt dagelijks aan hem.
Volgens Roy voelt deze manier van wonen niet als leven, maar als overleven. Hij noemt het zelfs verschrikkelijk. Hoewel hij probeert positief te blijven, lukt dat niet altijd. De tijdelijke oplossing duurt langer dan gehoopt.
Wachten op een nieuw begin in België
De reden voor het tijdelijke verblijf is duidelijk. Roy verkocht zijn woning in Tilburg en kocht een vrijstaande woning in België. Het nieuwe huis staat in Poppel en moet nog grondig worden verbouwd.
Op 1 maart krijgen Roy en Michelle de sleutel. Vanaf dat moment kan de verbouwing starten. Tot die tijd blijven ze op het vakantiepark wonen. Dat vooruitzicht maakt het wachten extra zwaar.
Toch kijkt Roy uit naar deze stap. Hij droomde al lange tijd van wonen in België. Volgens hem krijg je daar meer huis voor minder geld. Dat gaf de doorslag bij hun beslissing.
Het nieuwe huis moet hun echte thuis worden. Ze willen er alles naar eigen wens maken. Niet zomaar een woning, maar een plek waar ze jarenlang gelukkig kunnen zijn met hun gezin.
Groot huis en plannen voor de toekomst
De woning in Poppel is flink groter dan hun tijdelijke verblijf. Het huis heeft 448 vierkante meter woonruimte. Er zijn vijf slaapkamers en twee badkamers. Ook ligt het huis op een groot perceel van ruim veertienhonderd vierkante meter.
Voor Roy voelt dit als een enorme stap vooruit. De ruimte biedt rust en vrijheid. Dat is precies wat hij nu zo mist. Het huis moet een veilige basis worden voor het gezin.
Naast wonen heeft Roy ook zakelijke plannen. In hun vorige huis runden hij en Michelle een bed and breakfast. Dat concept willen ze in België voortzetten. Rondom het nieuwe huis komen drie aparte vakantieverblijven.
Deze huisjes worden luxe ingericht. Gasten kunnen er overnachten en gebruikmaken van wellnessvoorzieningen. Denk aan een jacuzzi en een privé-sauna. Roy wil inzetten op comfort en ontspanning.
Een van de huisjes krijgt een speciale functie. Die is bedoeld voor zijn ouders. Zij willen regelmatig blijven logeren. Zo kunnen zij hun kleinkinderen vaak zien. Dat familiegevoel vindt Roy erg belangrijk.
Vergunningen en onzekerheid
Toch hangt er nog een kleine onzekerheid boven de plannen. De gemeente Ravels, waar Poppel onder valt, onderzoekt momenteel de vergunningen. Het gaat om de geplande B&B-gebouwen en een zwembad op het terrein.
Dat onderzoek loopt tot 18 februari. Daarna volgt een beoordeling. Uiterlijk 18 april neemt de gemeente een definitief besluit. Tot die tijd is het afwachten voor Roy en Michelle.
Hoewel dit spannend is, blijft Roy hoopvol. Hij gaat ervan uit dat alles goed komt. De plannen zijn zorgvuldig opgesteld en passen volgens hem binnen de regels.
Toch zorgt deze onzekerheid voor extra spanning. Het vertraagt het gevoel van zekerheid. Pas als alles rond is, kan Roy echt ontspannen en vooruitkijken.
Leven tussen hoop en frustratie
Deze fase in Roys leven voelt dubbel. Aan de ene kant is er frustratie over het tijdelijke wonen. Aan de andere kant is er hoop op een nieuw begin. Die twee gevoelens botsen dagelijks met elkaar.
Het leven op het vakantiepark voelt voor hem als stilstaan. Hij mist ruimte, rust en controle. Tegelijk weet hij dat dit tijdelijk is. Dat besef helpt, maar maakt het niet altijd makkelijker.
Roy is eerlijk over zijn emoties. Hij verbergt zijn frustratie niet. Dat maakt zijn verhaal herkenbaar. Veel mensen kennen het gevoel van wachten op iets beters.
Zodra de sleutel in handen is, verandert alles. Dan kan de toekomst echt beginnen. Tot die tijd probeert Roy vol te houden. Met zijn gezin, zijn plannen en de gedachte aan het leven dat voor hen ligt.
Bron: Story
