De ouders zijn eindelijk samen met hun baby’s thuis. Na een lange en spannende periode in het ziekenhuis voelt dat als een enorme opluchting. Maandenlang leefden ze tussen hoop en angst. Nu begint een nieuw hoofdstuk, met vier baby’s onder één dak.
De weg naar dit moment was allesbehalve eenvoudig. Wat begon als een verrassende zwangerschap, veranderde al snel in een uitzonderlijk en intens verhaal. Een verhaal over schrik, doorzettingsvermogen en uiteindelijk thuiskomen.
Een onverwachte ontdekking
Toen Jodie Keeley een vroege echo liet maken, verwachtte ze geen groot nieuws. Tijdens die controle hoorde ze dat ze zwanger was van drie baby’s. Ze begon te lachen, vooral uit verbazing. Ze wist niet goed hoe ze anders moest reageren.
Haar partner, Lyde Darien, reageerde heel anders. Hij werd direct bleek. Het idee van drie baby’s tegelijk kwam hard binnen. Nog voordat ze dat nieuws konden verwerken, volgde een nieuwe mededeling.
De arts keek opnieuw en vertelde dat het er geen drie waren. Het bleken er vier te zijn. Op dat moment veranderde alles. De reacties draaiden volledig om.
Jodie begon te huilen. Lyde moest lachen. Hij probeerde het luchtig te houden. Volgens hem maakte één baby extra ook geen verschil meer. Die reactie zorgde voor een klein moment van ontspanning.
Een extreem vroege geboorte
De vier baby’s werden geboren op 22 mei 2025. Dat gebeurde in het John Radcliffe Hospital in Engeland. Jodie was toen nog geen 26 weken zwanger. Dat is extreem vroeg.
Samen wogen de vier baby’s bij de geboorte iets meer dan 2,5 kilo. Elk kindje was dus erg klein. Direct na de geboorte werden ze opgenomen op de intensive care voor pasgeborenen.
De periode daarna was zwaar. De baby’s verbleven bijna vijf maanden op de NICU. In die tijd waren er meerdere tegenslagen. Elke dag bracht nieuwe spanning.
Toch bleef het gezin hoopvol. Stap voor stap gingen de baby’s vooruit. Halverwege oktober mochten ze eindelijk mee naar huis. Dat moment voelde onwerkelijk.
Namen kiezen onder druk
Toen Jodie rond 24 weken werd opgenomen, waren er nog geen namen gekozen. Dat leek eerst geen prioriteit. Maar de situatie veranderde snel.
Het stel had tijdens de zwangerschap vaak over namen gesproken. Zelfs één naam kiezen was al lastig. Vier namen leek bijna onmogelijk.
Ze wilden namen die bij elkaar pasten. Tegelijk moesten ze aansluiten bij de namen van Lyde’s oudere dochters. Die heten Lakiah en Alaya.
Tijdens een gesprek in het ziekenhuis besloot Jodie dat ze knopen moesten doorhakken. Ze hadden straks geen tijd meer om rustig na te denken.
Elke keer dat ze hun lijst bekeken, kwamen ze uit bij namen met een X. Dat viel hen steeds opnieuw op.
Vier unieke namen
Uiteindelijk kozen ze vier namen die duidelijk bij elkaar horen. De oudste en grootste dochter kreeg de langste naam: Xyliana. Die naam klinkt zacht en krachtig tegelijk.
De kleinste dochter kreeg juist de kortste naam: Xyla. Dat voelde passend. De derde dochter heet Xylia. Ook die naam sluit mooi aan.
Hun zoon kreeg de naam Xyri. Zijn naam eindigt anders dan die van zijn zussen. Zo kreeg hij iets eigens binnen het geheel.
Alle meisjesnamen eindigen op dezelfde klank als die van hun oudere zussen. Dat maakte het plaatje compleet. Voor de ouders voelde het als de juiste keuze.
Gezondheid en vooruitzichten
Hoewel de start zwaar was, doen de baby’s het goed. Eén van hen wordt extra gevolgd vanwege een neurologische aandoening. Daarnaast krijgen alle vier regelmatig oogcontroles.
Volgens Jodie zijn ze verder opvallend gezond. Ze noemt het bijna ongelooflijk hoe goed ze het doen. Na zo’n moeilijke beginperiode voelt dat als een wonder.
De komende tijd blijven er veel afspraken. Toch overheerst dankbaarheid. Elk stapje vooruit voelt als een overwinning.
Leven tussen ziekenhuis en thuis
De maanden in het ziekenhuis voelden als een achtbaan. Jodie probeerde haar emoties in balans te houden. Dat was niet altijd makkelijk.
Lyde had het ook zwaar. Hij verdeelde zijn tijd tussen het ziekenhuis, zijn oudere kinderen en zijn bouwbedrijf. Dat vroeg veel energie.
Nu ze thuis zijn, is het leven druk. Vier baby’s tegelijk verzorgen is chaotisch. Toch voelt het anders dan in het ziekenhuis.
Thuis zijn betekent vrijheid. Geen piepjes, geen afdelingen, geen afscheid aan het einde van de dag. Alles gebeurt nu onder één dak.
Eindelijk het einde van een lange weg
Voor Jodie voelde het moment van vertrek uit het ziekenhuis bijzonder. De laatste keer door die deuren lopen gaf een gevoel van afronding. Ze beschrijft het als het einde van een lange weg. Een weg vol spanning, wachten en onzekerheid. Thuis voelde als een nieuw begin.
Hoewel de toekomst nog uitdagingen brengt, overheerst rust. Het gezin is compleet. De baby’s zijn thuis. Na maanden van overleven is er nu ruimte om echt te leven. Dat besef maakt alles de moeite waard.
Bron: TODAY
