Honden worden al generaties lang beschouwd als trouwe gezinsleden binnen miljoenen huishoudens. Toch blijft het aantal bijtincidenten regelmatig onderwerp van publiek debat. Dierenarts Amir Anwary mengt zich nadrukkelijk in die discussie via sociale media. Met meer dan 900.000 volgers op TikTok deelt hij openhartig zijn praktijkervaring. Zijn centrale boodschap is helder: uiterlijk mag nooit doorslaggevend zijn bij het kiezen van een hond.
Ervaring in de spreekkamer
Anwary baseert zijn uitspraken niet op grootschalig wetenschappelijk onderzoek, maar op jarenlange praktijkervaring. In zijn video noemt hij twee rassen die volgens hem opvallend vaak betrokken zijn bij bijtincidenten. Het gaat om de Chihuahua en de Chow Chow. Vooral de laatste naam zorgt voor verbaasde reacties onder kijkers. Volgens de dierenarts kan een schattig uiterlijk een misleidend gevoel van veiligheid creëren.
Over chowchows spreekt hij zonder omwegen. “Niemand verdenkt ooit de schattige, pluizige chowchow, maar geloof me: er is geen dierenarts die niet twee keer nadenkt voordat hij zijn hand naar zo’n hond uitstrekt.” Met die woorden beschrijft hij de spanning die sommige collega’s ervaren. Voorzichtigheid is volgens hem geen overbodige luxe. Zeker niet wanneer een hond een sterk eigen karakter heeft.
Klein formaat, felle reactie
Naast de chowchow noemt Anwary ook de chihuahua als ras dat volgens hem relatief vaak bijt. Die constatering roept minder verbazing op, maar leidt wel tot discussie. Door hun kleine formaat worden chihuahua’s vaak als ongevaarlijk beschouwd. Ze gelden als aaibaar en handzaam. Toch wijst de dierenarts erop dat juist kleine honden sneller defensief kunnen reageren.
Volgens hem schuilt daar een onderschat risico. Kleine honden worden vaker opgepakt en geknuffeld zonder duidelijke signalen van ongemak te herkennen. Dat kan spanning veroorzaken bij het dier. Wanneer die spanning oploopt, kan dat uitmonden in een beet. Het formaat van een hond zegt volgens Anwary weinig over de kans op defensief gedrag of mogelijke letselschade.
Sociale media als katalysator
De video van Anwary leidde tot een stroom aan reacties. Op sociale media wisselden instemming en kritiek elkaar af. Sommige gebruikers herkenden zijn ervaringen uit hun eigen omgeving. Anderen brachten aanvullende rassen ter sprake. Daarmee groeide het fragment uit tot een breder debat over hondenrassen en agressie.
Een gebruiker verwees naar doodles, kruisingen met poedels die sterk aan populariteit wonnen. “Ze zijn niet altijd zo lief als jullie denken.” Die opmerking kreeg opvallend veel bijval. Een andere reactie noemde shiba’s, akita’s, doodles en chihuahua’s als rassen die sneller zouden bijten. De discussie verschoof daardoor naar thema’s als opvoeding, verantwoordelijkheid en dierenverzekering.
Verdeelde meningen over chowchows
Vooral over chowchows liepen de meningen uiteen. Sommige reageerders spraken zich uitgesproken negatief uit. “Ik heb nog nooit een aardige chowchow ontmoet.” Zulke reacties werden door anderen genuanceerd. Verschillende gebruikers benadrukten dat zij juist stabiele en rustige exemplaren kennen.
Volgens deze groep ligt het verschil vaak bij de eigenaar. Wie zich verdiept in het ras en investeert in socialisatie, ervaart minder problemen. Dat sluit aan bij bredere inzichten binnen hondentraining. Gedrag wordt niet uitsluitend bepaald door ras, maar ook door omgeving en dagelijkse interactie. De discussie liet zien hoe sterk aanleg en opvoeding elkaar beïnvloeden.
Karakter en verantwoordelijkheid
De kern van Anwary’s boodschap draait om bewust kiezen. Een hond aanschaffen puur op basis van uiterlijk of populariteit kan risico’s met zich meebrengen. Elk ras heeft specifieke karaktereigenschappen en behoeften. Wie een hond overweegt, doet er verstandig aan zich grondig te verdiepen in temperament en verzorging.
Binnen de bredere discussie speelt ook aansprakelijkheid een rol. Bij ernstige bijtincidenten kan letselschade ontstaan met hoge financiële gevolgen. Dat maakt het onderwerp juridisch relevant. Toch benadrukt Anwary dat zijn uitspraken bedoeld zijn als waarschuwing. Hij wil geen rassen veroordelen, maar pleit voor realistische verwachtingen en verantwoordelijk hondenbezit.
Observatie zonder statistiek
Belangrijk is dat Anwary spreekt vanuit persoonlijke observatie. Zijn uitspraken zijn geen uitkomst van statistisch onderbouwd onderzoek. Gedrag verschilt sterk per individuele hond, zelfs binnen hetzelfde ras. Een negatieve ervaring met één dier zegt niets over alle soortgenoten.
Experts op het gebied van dierenverzekering en training wijzen eveneens op de rol van context. Honden kunnen bijten wanneer zij schrikken of pijn ervaren. Ook een gevoel van bedreiging kan leiden tot defensief gedrag. Dat geldt voor ieder ras, ongeacht reputatie of formaat. Preventie begint daarom bij kennis en voorbereiding.
Opvoeding als doorslaggevende factor
Volgens vrijwel alle deskundigen blijft opvoeding bepalend. Honden die vroeg worden gesocialiseerd leren omgaan met prikkels en onverwachte situaties. Dat verkleint de kans op agressief gedrag. Duidelijke grenzen en consequente training dragen eveneens bij aan veiligheid.
Daarnaast is respect voor signalen van het dier essentieel. Grommen of wegdraaien zijn vaak vroege waarschuwingen. Wie die signalen negeert, vergroot het risico op een beet. Het debat over bijtincidenten draait daarom niet alleen om ras, maar ook om menselijk gedrag en verantwoordelijkheid.
Breder debat over hondenbezit
De discussie raakt aan een bredere maatschappelijke ontwikkeling. Steeds meer mensen schaffen een hond aan zonder zich volledig te verdiepen in karaktereigenschappen. Populariteit op sociale media kan een vertekend beeld geven van bepaalde rassen. Daardoor ontstaat soms een kloof tussen verwachting en realiteit.
Met zijn bereik op TikTok bereikt Anwary een groot publiek. Zijn uitspraken roepen discussie op, maar zetten ook aan tot reflectie. Hij onderstreept dat geen enkele hond automatisch gevaarlijk is. Tegelijkertijd vraagt verantwoord hondenbezit om voorbereiding, kennis en respect voor het dier.
Balans tussen voorzichtigheid en nuance
De kern van het debat draait om evenwicht. Voorzichtigheid kan gerechtvaardigd zijn bij rassen met een uitgesproken karakter. Tegelijk is stigmatisering op basis van ras onwenselijk. Individuele verschillen blijven groot en bepalend.
De praktijkervaring van Anwary biedt waardevolle inzichten, maar vraagt om context. Bijtincidenten zijn zelden het gevolg van één enkele factor. Door karakter, opvoeding en respect centraal te stellen, ontstaat ruimte voor een genuanceerd gesprek over veiligheid en dierenwelzijn binnen moderne huishoudens.
