Linda de Lange deelt opnieuw een bericht vanuit het ziekenhuis. Daar ligt haar man Alex de Lange, bekend uit Over Mijn Lijk. Hij vecht al lange tijd tegen kanker. Linda houdt via haar blog iedereen op de hoogte van zijn situatie.
Ze begint haar update voorzichtig positief. Alex is op dit moment stabiel. De antibiotica slaan aan en lijken hun werk te doen. Dat geeft een beetje rust in een periode vol spanning.
Toch is het nieuws van de artsen niet hoopgevend. Er zijn nieuwe zorgen over de tumorcellen. Die blijken zich in de botranden van zijn schedel te bevinden. Dat maakt de situatie extra kwetsbaar.
Slecht nieuws na de operatie
Alex onderging een zware operatie vanwege een sarcoom. Er was een kleine kans dat die ingreep zijn leven kon verlengen. Die kans wilde hij grijpen. Hij koos bewust voor de operatie, ondanks de risico’s.
Na de ingreep kreeg hij meerdere complicaties. Er volgden infecties en nieuwe operaties. Zijn lichaam kreeg veel te verduren. Wat hoop moest brengen, werd een lange en zware strijd.
Linda schrijft dat de tumorcellen waarschijnlijk snel zullen groeien. Dat nieuws kwam hard binnen. De artsen zijn bezorgd dat de ziekte sneller terugkomt dan gehoopt. Dat maakt het herstel onzeker.
Ze hopen dat Alex wat kan aansterken na alle operaties. Zijn lichaam heeft tijd nodig om te herstellen. Maar de dokters vrezen dat de tumoren die tijd niet zullen geven. Dat besef is zwaar.
Linda schrijft emotioneel dat hij die extra maanden in goede gezondheid zo had verdiend. Ze gunde hem rust en kwaliteit van leven. In plaats daarvan kwam er opnieuw strijd en spanning.
Dit bericht op Instagram bekijken
Leven tussen hoop en angst
De dagen in het ziekenhuis voelen als een achtbaan. Er zijn momenten van hoop, maar ook diepe angst. Elke kleine verbetering geeft moed. Elk slecht bericht haalt die moed weer onderuit.
Linda probeert sterk te blijven voor haar gezin. Ze staat dag en nacht naast haar man. Tegelijk verwerkt ze haar eigen verdriet. Dat vraagt veel van een mens.
Ze deelt open hoe moeilijk deze fase is. Er is dankbaarheid voor stabiliteit. Maar ook verdriet om wat misschien niet meer komt. Die twee gevoelens bestaan naast elkaar.
Alex vecht zo goed hij kan. Zijn lichaam is verzwakt, maar hij geeft niet op. Toch zie je hoe zwaar het is. De energie die hij vroeger had, is grotendeels verdwenen.
De impact op hun zoon
Niet alleen Linda wordt geraakt door deze periode. Ook hun zoon Aaron voelt de veranderingen. Hij ziet zijn vader in een andere toestand dan vroeger. Dat is verwarrend voor een kind.
Wanneer Aaron bij zijn vader is, wil hij veel vertellen. Hij praat enthousiast over zijn dag. Maar Alex kan niet altijd reageren zoals hij vroeger deed. Soms blijft het bij een korte reactie.
Dat zorgt voor teleurstelling bij hun zoon. Hij mist de vader die lachte en grapjes maakte. De vader die altijd enthousiast meedeed. Hoe goed je het ook uitlegt, een kind voelt het gemis.
Linda ziet die pijn en probeert hem te begeleiden. Ze legt uit dat papa ziek is en moe. Toch blijft het moeilijk. Een kind wil gewoon zijn oude vader terug.
De situatie vraagt veel geduld en liefde. Het gezin probeert samen momenten te vinden die nog mogelijk zijn. Kleine dingen krijgen nu extra waarde.
Een moeilijke beslissing
Na de operaties kan Alex niet meer thuis verzorgd worden. Hij heeft dag en nacht medische zorg nodig. Dat maakt thuiskomen geen optie meer. Hoe graag Linda dat ook zou willen.
Samen met de artsen is ze gaan kijken bij een hospice. Dat is een plek waar mensen in hun laatste fase zorg krijgen. Linda beschrijft het als mooi en warm. Er werken lieve mensen.
Toch voelt het verdrietig om daar rond te lopen. Het maakt de situatie concreet. Een hospice betekent dat er geen genezing meer wordt verwacht. Dat besef is zwaar.
Linda had hem het liefst thuis verzorgd. Maar 24 uur per dag zorg bieden is onmogelijk zonder medische ondersteuning. Ze moet een keuze maken die verstandig is, maar emotioneel pijn doet.
Als Alex stabiel blijft na het weekend, wordt hij maandag overgebracht. Dan begint een nieuwe fase. Een fase waarin comfort en rust centraal staan.
Een nieuwe fase in hun strijd
Linda noemt deze periode een emotionele achtbaan. Dat woord past bij de situatie. Er is geen rechte lijn, alleen pieken en dalen. Hoop wisselt zich af met verdriet.
Het vooruitzicht van het hospice voelt als een volgende stap in een moeilijk proces. Tegelijk kan het ook rust brengen. Minder ziekenhuisgeluiden, meer persoonlijke aandacht.
Voor Linda blijft het belangrijk om dicht bij Alex te zijn. Ze wil hem steunen in elke fase. Ook al weet ze dat ze hem misschien niet kan redden, ze kan er wel voor hem zijn.
Hun verhaal laat zien hoe hard kanker ingrijpt in een gezin. Niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel. Iedereen wordt geraakt, ieder op zijn eigen manier.
Toch straalt er ook kracht uit Linda’s woorden. Ze blijft delen, ondanks het verdriet. Ze blijft hopen, ondanks de angst. Dat vraagt moed.
De komende dagen zijn spannend. Stabiliteit is nu het belangrijkste. Elke dag samen is waardevol. In deze fase draait het om liefde, nabijheid en afscheid nemen op een manier die zo zacht mogelijk is.
Voor Linda en haar gezin is dit een periode vol rauwe emoties. Verdriet, hoop, angst en dankbaarheid lopen door elkaar. Wat blijft, is hun verbondenheid. En de wens om samen zoveel mogelijk tijd te hebben, hoe onzeker die tijd ook is.
Bron: RTL Nieuws
