Tien jaar geleden kreeg Jan Keizer tijdens een routinecontrole slecht nieuws. Artsen ontdekten prostaatkanker. De behandeling sloeg toen goed aan. Jarenlang leek de ziekte onder controle. Toch is de kanker teruggekeerd. De zanger van BZN zit nu midden in een zware periode vol behandelingen.
Opnieuw geconfronteerd met kanker
De terugkeer van de ziekte kwam niet uit het niets. Bij controles bleken de PSA-waardes opnieuw te hoog. Dat was een duidelijk signaal voor artsen. Jan hoorde dat de kanker weer actief was. Dat nieuws hakte erin. Toch bleef hij zo normaal mogelijk doorgaan met zijn leven.
Begin november stond Jan nog op het podium in Volendam. BZN gaf daar een eenmalig optreden ter ere van het zestigjarig jubileum. Voor het publiek was het een feestelijk moment. Niemand kon zien dat Jan toen al chemotherapie kreeg. Hij stond daar terwijl zijn lichaam hard vocht.
Vorige week kreeg Jan zijn achtste chemokuur. Het zijn zware behandelingen die veel vragen van zijn lichaam. Toch wilde hij bij dat optreden zijn. Muziek is altijd belangrijk voor hem geweest. Dat gaf hem kracht in een moeilijke tijd.
Leven met de wetenschap dat genezing niet meer komt
Jan weet inmiddels dat hij niet meer beter zal worden. Artsen zijn daar eerlijk over geweest. De behandelingen zijn gericht op remmen en verlengen. Hij omschrijft zijn gezondheid als iets dat wordt opgerekt. Telkens komt er weer een nieuwe behandeling.
De PSA-waardes moeten zo laag mogelijk worden. Het liefst naar nul. Dat lukt deels door de chemotherapie. Volgens Jan gaat het voorzichtig de goede kant op. Toch blijft de onzekerheid groot. Elke controle brengt spanning met zich mee.
Hij probeert realistisch te blijven. Jan weet dat de ziekte altijd aanwezig blijft. Toch wil hij zo lang mogelijk kwaliteit van leven behouden. Dat betekent genieten van kleine momenten. Ook muziek blijft daarin een belangrijke rol spelen.
Uitzaaiingen en lichamelijke gevolgen
De kanker heeft zich inmiddels verspreid. Er zijn uitzaaiingen gevonden in zijn longen en botten. Opvallend genoeg heeft Jan daar weinig directe klachten van. De scans laten zelfs zien dat de uitzaaiingen iets kleiner zijn geworden.
Dat effect komt door de chemotherapie. Die behandeling richt zich op kwaadaardige cellen. Helaas worden daarbij ook gezonde cellen aangetast. Dat maakt de bijwerkingen zwaar. Niet de kanker zelf, maar de behandeling zorgt voor de meeste klachten.
Jan vertelt dat hij zich vaak doodziek voelt na een kuur. Zijn lichaam is uitgeput. De energie is volledig weg. Toch probeert hij positief te blijven. Hij ziet elke kleine verbetering als winst.
Het ritme van de chemotherapie
Als zijn bloedwaardes het toelaten, krijgt Jan om de drie weken een chemokuur. Dat gebeurt in het ziekenhuis. Hij zit daar samen met andere patiënten. Mannen en vrouwen die allemaal hun eigen strijd voeren.
De kuur zelf duurt ongeveer twee uur. Die tijd gaat langzaam voorbij. Jan probeert zich af te sluiten of gesprekken te voeren. Het besef dat iedereen daar vecht, maakt indruk. Toch voelt hij ook verbondenheid.
De dagen na de kuur zijn het zwaarst. Jan is extreem moe. Alles voelt leeg en zinloos. Hij heeft nergens energie voor. Zelfs simpele dingen kosten moeite. Na een paar dagen wordt het iets beter.
Dan komt er langzaam weer wat kracht terug. Toch weet hij dat het tijdelijke rust is. Over een paar weken begint het opnieuw. Dat vooruitzicht is mentaal zwaar. Het vergt doorzettingsvermogen en acceptatie.
Muziek als houvast in zware tijden
Als Jan terugkijkt naar november, merkt hij verschil. Toen stond hij nog met BZN op het podium. Dat voelde bijzonder. Na achttien jaar was de band weer samen. Jan had energie en plezier.
Nu voelt hij zich duidelijk minder sterk. De opeenvolgende chemokuren hebben hun sporen nagelaten. Zijn lichaam is kwetsbaarder geworden. Toch is hij dankbaar dat zijn stem intact is gebleven. Hij kan nog praten en zingen.
Dat betekent veel voor hem. Muziek is altijd zijn leven geweest. Het geeft hem identiteit en troost. Zelfs nu blijft zingen mogelijk. Dat ziet hij als een groot cadeau.
Jan beseft dat hij moet luisteren naar zijn lichaam. Hij neemt meer rust en stelt grenzen. Optredens zijn geen vanzelfsprekendheid meer. Toch koestert hij elk moment dat hij nog kan doen wat hij liefheeft.
Zijn verhaal deelt hij in Story. Hij doet dat open en eerlijk. Niet om medelijden te krijgen, maar om zijn werkelijkheid te tonen. Kanker is grillig en meedogenloos.
Tegelijk laat Jan zien dat veerkracht mogelijk blijft. Zelfs wanneer genezing geen optie meer is. Door te focussen op wat nog wel kan, houdt hij grip. Elke dag telt. Elke ademhaling is waardevol.
Voor Jan gaat het nu om tijd. Tijd met dierbaren. Tijd met muziek. Tijd waarin hij zichzelf kan blijven. Dat is wat voor hem het verschil maakt. Ondanks alles blijft hij vooruitkijken, stap voor stap.
Bron: Story
