Monique Westenberg heeft haar volgers geraakt met een open en emotionele update. Ze deelt hoe het nu gaat met haar hondje Gioia. Haar trouwe maatje heeft al lange tijd ernstige gezondheidsproblemen. De afgelopen periode was zwaar en onzeker. Toch lijkt er voorzichtig weer wat licht te zijn na een lange, moeilijke tijd.
Een zwaar jaar vol zorgen
Via Instagram vertelt Monique Westenberg hoe zwaar het afgelopen jaar voor haar en Gioia is geweest. Ze bedankt haar volgers voor alle steun en lieve berichten. Volgens Monique voelt het alsof ze samen een eindeloze strijd hebben geleverd.
Het jaar begon al slecht. Gioia kreeg te maken met een zware hernia en spondylose. Daarnaast had ze al jaren last van artrose in haar achterpoten. Die combinatie zorgde voor veel pijn en beperkingen. Toch gaf Gioia niet op.
Met behulp van acupunctuur en roodlichttherapie kreeg Monique de klachten onder controle. Haar hondje knapte zichtbaar op. Ze werd weer vrolijker en actiever. Het leek even alsof de rust was teruggekeerd. Maar die hoop bleek helaas van korte duur.
In de zomer volgde een nieuwe klap. Er werd kanker vastgesteld bij Gioia. Voor Monique voelde het alsof haar wereld instortte. Toch nam ze direct een besluit. Ze zouden samen blijven vechten, zolang Gioia dat zelf ook wilde.
Een moeilijke keuze rond behandelingen
Gioia startte met chemobehandelingen. Dat was geen makkelijke beslissing. Monique wist dat deze behandelingen zwaar zouden zijn. Toch hoopte ze dat het haar hondje extra tijd en kwaliteit van leven zou geven.
De chemo had echter grote gevolgen. De weerstand van Gioia werd erg laag. Daardoor kreeg ze een ernstige bacteriële infectie in haar achterpootjes. Die infectie werd levensbedreigend en Gioia moest worden opgenomen.
Monique beschrijft hoe machteloos ze zich voelde. Ze zag haar hondje vechten voor haar leven. Zelf bleef ze achter met angst en verdriet. Toch bleef ze hopen. Volgens haar verdiende Gioia het niet om op die manier afscheid te nemen.
Ze voelde diep van binnen dat Gioia nog niet klaar was. Dat gevoel gaf haar kracht. Tegen alle onzekerheid in bleef ze geloven dat haar hondje hier nog wilde blijven.
Terug naar huis, maar niet zonder twijfel
Na spannende dagen in het ziekenhuis mocht Gioia uiteindelijk weer mee naar huis. Dat voelde als een enorme opluchting. Toch moest Monique opnieuw een moeilijke keuze maken. Ze besloot om te stoppen met de chemobehandelingen.
Ze wilde Gioia niet nog zwakker maken. Voor haar voelde het alsof ze moest kiezen. Of doorgaan met zware behandelingen, of focussen op kwaliteit van leven. Ze koos voor het laatste.
Die keuze leek goed uit te pakken. Gioia voelde zich zichtbaar beter. Ze was weer blij en had meer energie. Voor Monique was dat het belangrijkste. Ze wilde haar hondje zien genieten, hoe lang het ook mocht duren.
Maar opnieuw sloeg het noodlot toe. In december ging het ineens weer mis. Gioia kon niet meer zelfstandig opstaan. Monique wist meteen dat het foute boel was en ging opnieuw naar het ziekenhuis.
Het diepste punt
In het ziekenhuis kreeg Monique slecht nieuws. De artsen vertelden haar dat ze niets meer voor Gioia konden doen. Dat moment kwam keihard binnen. Huilend en gebroken ging ze weer naar huis.
Toch kon Monique haar hondje niet loslaten. Iets in haar zei dat het nog niet voorbij was. Ze besloot om thuis alles te proberen wat ze nog kon. Niet omdat ze koste wat kost wilde vasthouden, maar omdat haar gevoel dat zei.
Ze startte opnieuw met roodlichttherapie. Diezelfde behandeling had eerder ook geholpen. Monique had weinig verwachtingen, maar wilde het proberen. Tot haar verbazing gebeurde er iets bijzonders.
De volgende ochtend stond Gioia weer op. Voor Monique voelde dat als een klein wonder. Dat moment gaf haar nieuwe hoop en bevestigde haar gevoel dat ze juist had gehandeld.
Kleine stapjes vooruit
Sinds dat moment is Monique doorgegaan met de therapieën. En langzaam maar zeker lijkt dat effect te hebben. Gioia is volgens haar weer vrolijker en speelser. Ze laat elke dag merken dat ze nog graag bij haar gezin is.
Het gaat niet perfect. Monique is realistisch en weet dat Gioia kwetsbaar blijft. Maar de kwaliteit van leven is terug. En dat is voor haar alles wat telt.
Ze beschrijft hoe Gioia haar elke dag laat voelen dat ze wil blijven. Dat ze nog geniet van kleine dingen. Een knuffel, een wandeling, een moment samen. Die signalen geven Monique rust.
Voor haar draait het niet om tijd rekken, maar om luisteren. Luisteren naar haar hondje en naar haar eigen intuïtie. Dat heeft haar tot nu toe geleid.
Luisteren naar je gevoel
Monique sluit haar verhaal af met een duidelijke boodschap. Ze benadrukt hoe belangrijk het is om naar je gevoel te luisteren. Zeker in situaties waarin artsen en adviezen elkaar tegenspreken.
Ze noemt Gioia haar meisje en haar warrior. Dat woord zegt alles. Voor Monique staat haar hondje symbool voor veerkracht en doorzettingsvermogen. Ondanks alles blijft Gioia vechten.
Haar verhaal raakt veel mensen. Niet alleen dierenliefhebbers, maar iedereen die ooit voor een moeilijke beslissing stond. Het laat zien hoe complex zorg en liefde soms zijn.
Monique deelt haar verhaal niet om medelijden te krijgen. Ze wil laten zien hoe waardevol het is om te vertrouwen op wat je voelt. Soms weet je hart dingen die je hoofd niet kan uitleggen.
Voor nu genieten Monique en Gioia van elke dag samen. Zonder verwachtingen, zonder plannen. Gewoon in het moment. Dat is hun grootste overwinning. Bekijk de beelden hier:
Bron: Shownieuws
