Wat begon als een menselijke geste in Spanje, heeft zich ontwikkeld tot een conflict dat inmiddels breder wordt besproken. Marc Trines doet uitgebreid zijn verhaal over de periode waarin hij Denise van der Laan tijdelijk onderdak bood. Volgens hem leidde die beslissing tot forse spanningen met Monique Hansler, die op dat moment in conflict lag met Denise. De situatie escaleerde snel. Trines schetst een reeks misverstanden en beschadigde verhoudingen.
De directe aanleiding lag volgens betrokkenen bij een avondlijke ruzie die abrupt eindigde. Denise van der Laan zou laat op de avond door Monique Hansler uit huis zijn gezet. Zonder directe opvangmogelijkheid belandde zij op straat. Ze bevond zich in een omgeving die zij nauwelijks kende. De situatie was dringend en liet weinig tijd voor overleg. Hulp zoeken werd onvermijdelijk.
Ontmoeting zonder bijbedoelingen
De eerste kennismaking tussen Marc Trines en Denise verliep volgens hem onschuldig en ontspannen. ,,Wij hadden elkaar op het terras van beachclub Tammies leren kennen”, vertelt hij in Story. Het gesprek bleef luchtig en alledaags. Er was geen sprake van persoonlijke problemen. Ook spanningen met anderen kwamen niet ter sprake. Voor Trines voelde het als een toevallige ontmoeting.
Telefoontje dat alles veranderde
Een dag na die ontmoeting werd Trines onverwacht gebeld door Denise. Zij vertelde hem dat zij plotseling geen woonruimte meer had. ,,Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik naartoe moet”, zou zij hebben gezegd. Trines was verrast door het telefoontje. Tegelijk besefte hij de ernst van haar situatie. Hij besloot eerst te luisteren. Daarna zocht hij naar een praktische oplossing.
Pragmatische beslissing in crisissituatie
Op dat moment had Trines toevallig ruimte beschikbaar in een caravan. Die gebruikte hij als bed and breakfast. Hij bood Denise aan daar tijdelijk te verblijven. ,,Vervolgens heeft Denise een paar weken in onze B&B gelogeerd. Zij heeft ons daar ook gewoon voor betaald”, legt hij uit. Volgens hem ging het om een zakelijke afspraak. Emotionele of andere bijbedoelingen ontbraken volledig.
Onverwachte woede aan de telefoon
De opvang bleef niet zonder gevolgen voor Trines. Kort daarna werd hij gebeld door Monique Hansler. Volgens hem was haar toon direct vijandig. ,,Monique heeft mij in die periode ook nog gebeld en mij voor rotte vis uitgemaakt”, vertelt hij. Ze zou hem hebben verweten dat hij Denise hielp. Daarbij presenteerde zij zichzelf als een goede vriendin. Die beschuldiging kwam hard aan.
‘We zijn toch vrienden?!’
Tijdens het telefoongesprek zou Hansler meerdere keren dezelfde woorden hebben herhaald. ‘We zijn toch vrienden?!’ Volgens Trines raakte die uitspraak hem juist. Hij benadrukt dat hij die vriendschap niet zo ervaart. ,,Nou, ik heb een keer bij Monique op het terras gezeten. Wij zijn niet bevriend.” Voor hem voelde de verwijzing naar vriendschap overdreven. Hij vond de reactie buiten proportie.
Persoonlijke observaties over sociale verhoudingen
Trines schetst daarnaast zijn beeld van Hanslers positie in de omgeving. Volgens hem staat zij niet bekend om een brede vriendenkring. Hij omschrijft haar als iemand die sterke reacties oproept. ,,Monique is een aparte verschijning. Je haat haar of je houdt van haar, maar de eerste groep is het grootst.” Daarmee benadrukt hij dat meningen verdeeld zijn. Hij spreekt nadrukkelijk vanuit eigen ervaring.
Nasleep van een weloverwogen keuze
De tijdelijke opvang van Denise had volgens Trines grotere gevolgen dan verwacht. Wat begon als een praktische hulpactie, groeide uit tot een persoonlijk conflict. De situatie laat zien hoe snel hulp kan worden opgevat als partij kiezen. Trines zegt geen spijt te hebben. Voor hem stond één principe centraal. Iemand in nood laat je niet vallen, ongeacht de gevolgen.
