Michiel Vos heeft onlangs opvallend eerlijk verteld over zijn leven zonder thuiswonende kinderen. In een interview laat hij weten dat hij zijn zoons totaal niet mist. Die uitspraak roept verbazing op, zeker omdat zijn kinderen nog jong zijn. Toch klinkt hij vooral opgelucht en tevreden.
Waar veel ouders moeite hebben met een leeg huis, ervaart Michiel juist rust. Zijn zoons zijn 17 en 18 jaar en wonen inmiddels niet meer thuis. In plaats van gemis voelt hij vooral vrijheid. Dat vertelt hij zonder enige schaamte.
Geen last van een leeg nest
Michiel Vos staat bekend als Amerika-kenner en journalist. In zijn privéleven blijkt hij net zo uitgesproken. Over het vertrek van zijn kinderen is hij duidelijk. Hij mist ze niet.
Samen met zijn vrouw Alexandra geniet hij van het lege huis. Ze hebben weer ruimte, letterlijk en figuurlijk. Volgens Michiel voelt het alsof ze opnieuw met z’n tweeën zijn begonnen.
Hij vertelt dat ze zich zelfs afvragen of hun reactie wel normaal is. Andere ouders lijken verdrietig wanneer kinderen vertrekken. Bij hen is dat gevoel afwezig. Dat verbaast hen zelf ook.
Kinderen wonen ver weg
De zoons van Michiel wonen niet om de hoek. Ze volgen onderwijs op een campus en zijn voorlopig daar gevestigd. Dat betekent afstand, zowel letterlijk als figuurlijk.
De ene zoon woont op ongeveer drie uur vliegen. De andere zit op een uur afstand. Even langskomen zit er dus niet in. Dat vindt Michiel juist prettig.
Volgens hem komen zijn kinderen alleen thuis tijdens feestdagen. Thanksgiving en kerst zijn vaste momenten. Tussendoor leiden ze hun eigen leven.
Dat past volgens Michiel bij de Amerikaanse cultuur. Daar is het normaal om jong zelfstandig te worden. Op je achttiende vertrek je uit huis. Terugkomen gebeurt minder vaak.
Blijdschap in plaats van verdriet
De interviewer reageert verbaasd op Michiels uitspraken. Het klinkt alsof hij blij is dat zijn kinderen weg zijn. Die indruk klopt volgens Michiel ook. Hij vertelt lachend dat hij en zijn vrouw elkaar vroegen of ze hun zoons misten. Het antwoord was nee. Dat leidde tot gegiechel. Geen drama, geen tranen.
Van een leegnestsyndroom is geen sprake. In plaats daarvan voelen ze hernieuwde verbondenheid. Na achttien jaar ouderschap is er weer tijd voor elkaar. Volgens Michiel is dat een fase die vaak wordt onderschat. Ouders verliezen zichzelf soms in de rol van verzorger. Die rol staat nu even op pauze.
Weer man en vrouw
Het leven zonder kinderen voelt anders. De ochtenden zijn rustiger. Geen gehaast ontbijt. Geen schooltassen of schema’s. Dat geeft ruimte. Michiel merkt dat hij zijn vrouw weer anders ziet. Niet alleen als moeder, maar als partner. Ze zijn weer een stel. Dat voelt verfrissend.
Hij noemt zichzelf nu weer echtgenoot, geliefde en zelfs Netflix-partner. Dat klinkt luchtig, maar hij bedoelt het serieus. Die rollen waren naar de achtergrond verdwenen.
Volgens hem nemen kinderen veel ruimte in. Dat is logisch, maar ook intens. Alles draait om hen. Nu die focus weg is, ontstaat er balans. Hij maakt er een grap over en noemt kinderen egoïstisch. Dat is duidelijk met een knipoog bedoeld. Toch zit er een kern van waarheid in.
Geen wekelijkse bezoekjes
In Nederland is het normaal dat uitwonende kinderen vaak thuiskomen. Studerende jongeren staan regelmatig weer op de stoep. Bij Michiel is dat anders.
Zijn kinderen wonen ver weg. De een in New Orleans. De ander in Washington DC. Dat zijn geen plaatsen voor een snel weekendje thuis.Volgens Michiel is dat juist gezond. Zijn zoons bouwen hun eigen leven op. Ze leren zelfstandig zijn. Dat vindt hij belangrijk.
Hij benadrukt dat hij niet wil dat ze steeds terugkomen. Niet uit afstandelijkheid, maar uit vertrouwen. Ze moeten hun eigen weg vinden. In Amerika is die mentaliteit gebruikelijk. Zelfstandig worden betekent loslaten. Dat gebeurt daar sneller dan in Nederland.
Een andere kijk op ouderschap
De uitspraken van Michiel roepen gemengde reacties op. Sommigen vinden het hard. Anderen herkennen zich erin. Niet elke ouder ervaart gemis hetzelfde.
Michiel lijkt bewust te kiezen voor eerlijkheid. Hij doet geen moeite om het mooier te maken. Wat hij voelt, zegt hij. Zijn verhaal laat zien dat ouderschap verschillende vormen kent. Liefde hoeft niet altijd gepaard te gaan met gemis. Loslaten kan ook opluchten.
Hij benadrukt nergens dat hij minder om zijn kinderen geeft. Integendeel. Hij gunt hen zelfstandigheid. Dat is ook een vorm van liefde. Door zijn openheid doorbreekt hij een taboe. Niet elke ouder lijdt onder een leeg nest. Soms ontstaat er juist ruimte voor iets nieuws.
Leven na het ouderschap
Voor Michiel en zijn vrouw voelt deze fase als een nieuw hoofdstuk. Ze ontdekken elkaar opnieuw. Dat brengt energie. Na jaren van zorgen en plannen is er rust. Geen dagelijkse verantwoordelijkheid. Geen constante druk. Dat voelt bevrijdend.
Hij lijkt te genieten van die verandering. Zonder schuldgevoel. Zonder uitlegdrang. Dat maakt zijn verhaal opvallend. Of iedereen zich hierin herkent, is de vraag. Maar zijn ervaring is oprecht. En juist dat maakt het interessant. Het zal je vader maar wezen, denken sommigen. Anderen denken juist: zo kan het dus ook.
Bron: mediacourant
