Jade Kops heeft opnieuw een persoonlijk en emotioneel bericht gedeeld op Instagram. Daarin vertelt ze eerlijk hoe zwaar haar lichaam het momenteel heeft. Sinds de groei van haar tumor merkt ze dat haar energie steeds verder afneemt. Dat besef komt hard binnen. Ze schrijft dat alles haar te veel wordt en dat ze zichzelf steeds vaker tegenkomt.
De achttienjarige probeert haar dagen zo goed mogelijk door te komen. Toch merkt ze dat zelfs kleine activiteiten veel van haar vragen. Haar lichaam geeft signalen af die ze niet kan negeren. Dat maakt deze periode extra confronterend en onzeker.
Lichaam geeft steeds vaker grenzen aan
Afgelopen dinsdag ging Jade op bezoek bij haar opa en oma. Het leek een rustige middag te worden. Toch bleek het bezoek zwaarder dan verwacht. Later die avond voelde ze zich zo slecht dat ze ziek op de bank lag. Ze moest zelfs meerdere keren overgeven.
Volgens Jade kwam dat niet alleen door dat ene bezoek. Het was een optelsom van alles wat zich de afgelopen tijd heeft opgebouwd. Haar lichaam is moe en heeft weinig reserves. Dat merkt ze steeds vaker, ook bij dingen die eerder vanzelf gingen.
Ze schrijft dat ze vrijwel de hele dag uitgeput is. Ze heeft weinig energie en kampt met misselijkheid. Ook hoofdpijn speelt haar parten. Die klachten maken haar onrustig. Ze hoopt dat het door overbelasting komt, maar die zekerheid heeft ze niet.
Hoop en angst naast elkaar
Jade laat weten dat ze hoopt met heel haar hart dat de klachten een tijdelijke oorzaak hebben. Tegelijk is ze bang dat er meer aan de hand is. Die angst is begrijpelijk gezien haar medische situatie. De onzekerheid weegt zwaar.
Vorige maand kreeg ze slecht nieuws. De tumor waar ze al langere tijd tegen vecht, is opnieuw gegroeid. De groei is niet klein. De tumor breidt zich uit richting haar neus, haar oor en zelfs haar hersenen. Dat nieuws kwam hard aan.
Door deze ontwikkeling is bestraling geen optie meer. Jade heeft in het verleden al veel behandelingen gehad. Nog meer bestraling brengt grote risico’s met zich mee. Artsen waarschuwden voor ernstige complicaties.
Er is een aanzienlijke kans op een grote inwendige bloeding. Zo’n bloeding kan tijdens of vlak na bestraling optreden. De gevolgen zouden fataal kunnen zijn. Dat maakt de situatie extra zwaar om te dragen.
Toch blijft ze vooruit kijken
Ondanks alles probeert Jade niet op te geven. Ze schrijft dat ze meer rust probeert in te plannen. Haar dagen zijn rustiger geworden. Dat is niet altijd makkelijk voor iemand die nog zoveel wil beleven.
Ze blijft vasthouden aan hoop, ook al voelt alles soms te zwaar. Ze geeft toe dat het haar enorm raakt. Toch wil ze blijven vechten op haar eigen manier. Niet door te forceren, maar door te luisteren naar haar lichaam.
Na de feestdagen keek Jade voorzichtig vooruit naar de toekomst. Ze sprak daarbij open over 2026. Het jaar daarvoor leefde ze met de gedachte dat ze de feestdagen misschien niet meer zou meemaken. Dat besef blijft haar bij.
2025 bracht haar veel hoogte- en dieptepunten. Toch kijkt ze met een bepaalde tevredenheid terug. Ze noemt het jaar zwaar, maar waardevol. Ondanks alles geeft ze het afgelopen jaar een ruime voldoende.
Feestdagen vol liefde en spanning
De feestdagen waren voor Jade emotioneel dubbel. Aan de ene kant genoot ze intens van elk moment samen. Aan de andere kant voelde ze veel spanning en verdriet. Die twee gevoelens liepen voortdurend door elkaar.
Ze schrijft dat ze elke minuut probeerde vast te houden. Tegelijk bleef de gedachte knagen dat dit misschien de laatste keer zou zijn. Dat idee hangt als een donkere wolk boven haar, zelfs tijdens mooie momenten.
Die spanning maakt genieten ingewikkeld. Toch probeert Jade aanwezig te zijn. Ze wil herinneringen maken, hoe moeilijk dat soms ook is. Met een lach, maar ook met tranen.
Ze deelt die gevoelens openlijk, zonder ze mooier te maken dan ze zijn. Juist dat maakt haar verhaal zo raak. Ze laat zien hoe complex het is om te leven met zoveel onzekerheid.
Herstel, onzekerheid en doorzettingskracht
Naast alles is Jade ook nog herstellende van een zware medische ingreep. Door de groei van de tumor kan ze geen slangetje meer via haar neus gebruiken voor sondevoeding. Dat was eerder wel mogelijk.
Daarom is ze overgestapt op een PRG-sonde. Deze wordt via de buikwand direct in de maag geplaatst. Dat was een ingrijpende verandering. Het herstel kost tijd en energie.
Door deze situatie verliepen de feestdagen anders dan gehoopt. Toch is Jade dankbaar dat ze erbij kon zijn. Ze benadrukt hoe waardevol dat voor haar was. Aanwezig zijn betekende alles.
In haar bericht sluit ze af met woorden die blijven hangen. Ze weet niet wat 2026 voor haar zal brengen. Dagen, weken of maanden, alles is onzeker. Die onzekerheid is beangstigend.
Toch wil ze niet opgeven. Ze wil blijven voelen, zien en beleven. Ze wil alles uit de tijd halen die ze heeft. Ze schrijft dat ze blijft vechten, zodat er dit jaar aan de kersttafel geen lege stoel staat.
Bron: Shownieuws
