Voor sommige mensen lijkt het misschien iets kleins, maar voor Frans en Mariska Bauer is het een serieus gemis. Hun favoriete afhaalchinees in Fijnaart heeft de deuren gesloten. En dat zorgt bij het bekende koppel voor verdriet én onrust. Het was namelijk niet zomaar een restaurant, maar een plek vol herinneringen, gemak en vaste smaken.
Een vast onderdeel van hun leven
De Bauers zijn al jaren fan van de Chinese keuken. Of het nu ging om een loempia op vrijdagavond of een uitgebreide rijsttafel in het weekend, ze wisten precies waar ze moesten zijn. De Chinese afhaal in hun dorp was dan ook een vast onderdeel van hun week. Maar daar is nu verandering in gekomen.
Frans vertelt aan Sterren NL dat er al meerdere pogingen zijn gedaan om het restaurant over te nemen. “Er zijn diverse sollicitaties geweest, maar er is nog geen nieuwe Chinees. En dat is toch wel een probleem.” Mariska vult hem aan: “We hebben nog geen andere Chinees gevonden die net zo lekker kookt. En dat begint nu toch echt vervelend te worden.”
Meer dan alleen eten
Het sluiten van hun vaste adresje is voor Frans en Mariska meer dan het missen van lekker eten. Het raakt aan iets dat diep zit: de band die je opbouwt met een plek waar je jarenlang komt. “Als je ergens jaren vaste klant bent, leer je elkaar kennen,” zegt Frans. “Ze weten wat je lekker vindt, je wordt vriendelijk begroet en het voelt vertrouwd.”
Zo’n band is lastig te vervangen. Natuurlijk zijn er genoeg andere Chinese restaurants in de omgeving, maar die hebben niet dezelfde sfeer of smaken. En voor mensen zoals Frans, die houden van structuur en vaste gewoontes, is dat een gemis dat je echt voelt. Bekijk de beelden hier:
Milieuprobleem door gemis van Chinees
Frans maakt er ook een luchtige grap van, maar er zit een kern van waarheid in zijn woorden. “We moeten nu steeds met de auto naar andere steden. Dat kost benzine, mijn banden slijten sneller, en het is niet echt goed voor het milieu,” zegt hij met een glimlach. Toch laat het zien hoeveel moeite hij nu moet doen voor een simpel maaltje.
Hij doet zelfs een oproep aan Chinese ondernemers: “Zal tijd zijn dat ze de koppen bij elkaar steken. We hebben hier echt weer een goede Chinees nodig. Of het nou De Gouden Leeuw is of De Chinese Muur, als er maar eentje komt.”
Tijdelijk op dieet
Grappig genoeg had Frans recent zelf al even afstand genomen van zijn geliefde rijsttafel. Afgelopen zomer vertelde hij in een interview dat hij serieus bezig was met zijn gezondheid. Hij wilde graag fitter zijn voor zijn theatertour, die in oktober begon. Daarom ging de Chinese maaltijd even de koelkast in.
“Gezond eten zou ik eigenlijk het hele jaar moeten doen,” zei hij destijds. “Maar ja, soms laat ik de teugels een beetje vieren. En soms een beetje veel,” voegde hij er lachend aan toe. Hij was op dat moment volop aan het sporten: fietsen, krachttraining en lopen. “De Chinees is dan even niet aan de orde.”
Toch blijkt nu dat, dieet of niet, het verdwijnen van zijn vertrouwde eetadresje hem echt raakt. Het laat zien dat het bij Frans niet alleen om het eten draait, maar ook om het ritueel, het gemak en het gevoel van thuiskomen.
Dorpsleven verandert langzaam
Fijnaart is een rustig dorp waar niet elke dag iets spannends gebeurt. Juist daarom vallen veranderingen zoals deze extra op. Een bekende winkel die sluit, een vertrouwd restaurant dat verdwijnt — het zijn kleine dingen die in zo’n gemeenschap groot voelen.
Voor Frans, die midden in het dorp woont en nog steeds dicht bij zijn roots staat, zijn dit soort veranderingen niet zomaar te negeren. “Het hoort gewoon bij het dorpsleven,” zegt hij. “En als iets dat jarenlang zo vertrouwd is ineens verdwijnt, dan mis je dat echt.”
Hoop op een nieuwe start
De hoop is er nog steeds dat iemand het restaurant overneemt. “Er is echt wel vraag,” zegt Mariska. “En het zou mooi zijn als een jonge kok het aandurft om het opnieuw op te starten.” Het stel hoopt dan ook dat een enthousiaste ondernemer zich aandient en de keuken nieuw leven inblaast.
Tot die tijd moeten ze het doen met alternatieven, al vinden ze het lastig om iets te vinden dat in de buurt komt van hun oude favoriet. “Misschien moeten we zelf maar leren wokken,” lacht Frans. “Maar eerlijk gezegd: niks smaakt zoals bij onze Chinees.”
Eten als emotie
Dit verhaal laat ook zien hoe sterk eten verbonden is aan gevoel. Voor veel mensen is een bepaalde maaltijd gekoppeld aan een herinnering. Een geur of smaak kan je terugbrengen naar vroeger, of aan iemand doen denken. Voor Frans en Mariska is hun afhaalchinees zo’n plek geworden. Vol herinneringen, tradities en smaken die bij hun leven horen.
Frans sluit af met een glimlach, maar ook een beetje weemoed. “Het is misschien iets kleins, maar voor ons betekent het veel. We hopen dat er snel weer iemand opstaat die het stokje overneemt. Want zonder Chinees is Fijnaart toch een stukje minder Fijnaart.”
Bron: Shownieuws
