Het nieuwe seizoen van Married at First Sight (MAFS) lijkt bij veel kijkers vooral één vraag op te roepen: “Hoe zit dat nou?” Niet omdat we liefde nog steeds niet begrijpen (dat is al een eeuwenoud mysterie), maar omdat sommige koppels zo onlogisch lijken dat je de wenkbrauwen gaat fronsen. Het hele idee achter het programma komt daardoor onder druk te staan.
Toch weet MAFS de kijkcijfers hoog te houden. Mensen zijn nou eenmaal nieuwsgierig of twee onbekenden elkaar bij het altaar aankijken en een romantische klik voelen. Of juist het tegenovergestelde: dat ze zich afvragen hoe ze in hemelsnaam in deze situatie terecht zijn gekomen. De grens tussen romantiek en reality is dun, en precies daar ontstaat vaak discussie.
Patrick van Veen deelt een inkijkje
Voormalig MAFS-expert Patrick van Veen, die inmiddels al twee jaar niet meer aan het programma verbonden is, heeft een boekje opengedaan in een interview met Story. Hij gaf een inzage in hoe de matches tot stand kwamen. En eerlijk gezegd, het is niet bepaald geruststellend.
Volgens Patrick worden er weleens koppels gevormd die op papier niet bij elkaar passen. Niet omdat de experts dat niet doorhebben, maar simpelweg omdat het programma een bepaald aantal stellen nodig heeft om een seizoen te vullen. Het is als een puzzel waar de stukjes niet altijd vanzelfsprekend in elkaar passen.
Huidige seizoen roept vragen op
In de huidige reeks valt het veel kijkers op dat er niet veel koppels zijn die echt lijken te klikken. Op sociale media wordt vaak genoemd dat alleen Domenik en Ferenc een beetje als een logische match overkomen, terwijl de rest vooral lijkt te botsen.
Dat is opmerkelijk, want MAFS presenteert zichzelf als een zorgvuldig afgewogen proces met meerdere experts aan tafel. Juist daarom voelt het voor kijkers soms alsof er iets misgaat: hoe kan het, met al die kennis, toch zo mislopen?
Productie versus de experts
Van Veen vertelde dat hij tijdens zijn tijd bij MAFS de ruimte kreeg om koppels samen te stellen op basis van hun geschiktheid. Toch liep het in de praktijk vaak vast op één probleem: het aantal deelnemers dat de productie nodig heeft.
“Soms vond ik dat ik maar vier geschikte matches had,” zegt hij. Een seizoen met slechts vier koppels zou echter te klein zijn. Dus moest hij volgens eigen zeggen extra stellen maken, ook als die in zijn ogen niet helemaal goed bij elkaar pasten.
Aantal koppels als doel
Waar het publiek misschien denkt dat het aantal koppels afhangt van het aantal passende kandidaten, zou het volgens Patrick soms andersom werken: er moeten zes koppels komen, en dan worden die zes ook gemaakt.
“Dan kreeg ik de opdracht om er toch zes te maken,” onthulde hij. Dat betekent in de praktijk dat je soms mensen aan elkaar koppelt terwijl je al weet dat de kans op succes beperkt is. Het is als een blind date waarbij je de afloop al kunt voorspellen.
Geloof in het concept
Wat de uitspraken van Patrick extra opvallend maakt, is dat hij zelf nooit volledig in het concept van het programma heeft geloofd. Het idee om twee onbekenden blind aan elkaar te koppelen en te laten trouwen, noemde hij eerder een experiment dan een garantie op liefde.
“Ik heb het programma altijd als een experiment gezien,” verklaart hij. Die uitspraak verwoordt precies waarom sommige kijkers al jaren met gemengde gevoelens kijken: het is spannend, maar ook risicovol.
Focus op dramatelevisie
Deze onthullingen sluiten aan bij een verdenking die trouwe kijkers al langer hebben: dat sommige keuzes vooral gemaakt worden voor dramatelevisie. Een gedenkwaardig moment in het huidige seizoen was toen Sandra Rob bij het altaar afwees.
Sandra had aangegeven dat ze niet op oudere en kale mannen valt. Toch werd ze aan Rob gekoppeld, die precies dat was. Voor veel kijkers voelde dat als een bewuste mismatch met voorspelbare spanning als gevolg.
Uiterlijk versus innerlijk
Patrick zegt te begrijpen waarom Sandra uiteindelijk nee zei. Tegelijkertijd legt hij een opvallend detail bloot: in zijn tijd bij het programma vroeg hij deelnemers juist níet naar uiterlijke voorkeuren.
Dat deed zijn collega-psycholoog Radboud Visser, die ook niet meer bij MAFS betrokken is, volgens Patrick evenmin. De gedachte daarachter is simpel: zodra je een wensenlijstje afvinkt, is er altijd iets dat niet klopt en volgt teleurstelling.
Gevaar van een wensenlijstje
Patrick is in zijn kijk op voorkeuren behoorlijk stellig. “Je moet deelnemers niet vragen wat ze zoeken, daar is Tinder voor,” zegt hij. Met andere woorden, MAFS zou juist moeten draaien om karakter en dynamiek.
Bij Sandra werd wél naar uiterlijke kenmerken gevraagd, en daardoor werd het pijnlijk zichtbaar. “Op basis van haar wensenlijstje heeft ze niet gekregen waarnaar ze verlangde,” aldus Patrick.
Geloofwaardigheid van het programma
Als kijkers het gevoel krijgen dat matches soms worden “bijgevuld” om een seizoen rond te maken, raakt dat direct aan de geloofwaardigheid van het programma. Want dan lijkt het meer op een format dan op een zoektocht naar liefde.
Tegelijkertijd is het eerlijk om te zeggen dat reality-tv altijd een mix is van oprechte momenten en televisiemaking. De vraag is alleen waar die grens ligt en of deelnemers voldoende worden beschermd wanneer het experiment niet slaagt.
Grotere discussie
De uitspraken van Patrick openen de deur naar een bredere discussie: hoeveel ruimte hebben experts echt, hoeveel wordt bepaald door de productie en wat mag je van deelnemers vragen? Vooral als er een huwelijk, camera’s en publieke reacties bij komen kijken.
Bovendien rijst de vraag hoe ethisch het is om mensen in een situatie te brengen die mogelijk meer gebaseerd is op entertainment dan op een oprechte zoektocht naar liefde. Het roept de vraag op naar de verantwoordelijkheid van de programmamakers.
Gevolgen voor de deelnemers
De impact op de deelnemers is niet te onderschatten. Ze gaan de show in met de hoop op liefde, maar wat als het vooral om de kijkcijfers draait? De emotionele schade kan groot zijn als verwachtingen niet worden waargemaakt.
Daarnaast is er de publieke opinie. Deelnemers staan onder een vergrootglas en kritiek laat niet lang op zich wachten. Het kan een behoorlijke tol eisen, zowel tijdens als na de show. Hoeveel verantwoordelijkheid hebben programmamakers hierin?
MAFS blijft voer voor discussie
Voor nu blijft MAFS vooral voer voor gesprekken aan koffietafels en in appgroepen. Het programma blijft een fascinerend experiment dat veel discussie oproept. Mensen blijven kijken, ongeacht de kritiek, misschien juist daardoor.
Het blijft de balans vinden tussen reality en scripted drama die de show zo boeiend maakt. Het is een constant spel tussen wat echt is en wat niet, en dat houdt de kijkers aan het scherm gekluisterd. Wat de toekomst brengt, is nog onzeker.
In de toekomst zou MAFS misschien kunnen overwegen om transparanter te zijn over hun proces. Dit zou kunnen helpen om de kloof tussen wat de kijker denkt en de werkelijkheid te dichten. Maar of dat de charme van het mysterie wegneemt, valt nog te bezien.
Denk jij dat MAFS soms bewust verkeerde matches maakt, of hoort dat gewoon bij het risico van liefde op televisie? Laat het ons weten met een reactie op onze Facebookpagina!
BRON: mamasenomas.nl
